Greek Islands

Vrijdag 12 maart 2010
(Vlucht naar Pafos)

Om 13u vertrok de Jetair-vlucht op Zaventem en omstreeks 18u zaten we in de bus naar het hotel. Toen de bus stopte aan Hotel Athina Beach vroeg iemand me of ik ook de marathon ging lopen. Marc, een landgenoot die in de bus bijna naast me zat, had iets van mijn gesprek opgevangen en hij had ingeschreven voor dezelfde afstand. Verder had ik nog een landgenoot op het vliegtuig ontmoet die de 10km wilde meelopen. Hendrik kende ik van vorig jaar toen hij toevallig ook op dezelfde vlucht zat en was komen supporteren toen ik de marathon uitliep. Er zouden dus minstens drie Belgen aantreden.
Andermaal hadden we geboekt in Hotel Pafos Gardens, waar we onze intrek namen in appartement Margarita, een appartementje verbonden aan het hotel en gevestigd in het rustige domein Pafos Gardens.
We waren nog op tijd voor het avondmaal in het hotel en de avond brachten we door in de hotelbar, genietend van een ellinikos metrios (halfzoete Griekse koffie) en een Metaxa pente (de vijfsterren Griekse cognac en volgens mij beter dan de drie, de zeven, de twaalf of de twintig sterren) ja, ik heb ze allemaal geproefd. Enkel de Grand Reserve is beter. Als er andere zijn ken ik ze niet.  

1. Zaventem - 2. Een Leffe en een wit wijntje - 3. Pafos met de pier waar de wedstrijden aankomen. - 4. Valavond op de luchthaven van Pafos.

Zaterdag 13 maart
(een wandeling naar het borstnummer en een waterige avond)

Het was bijna 7u toen ik, samen met een ijszonnetje naar buitenkwam om een half uurtje souplesse te lopen. Het zal ongeveer 5 graden geweest zijn en ik had handschoenen aan en een muts op. Ik had nauwelijks 5km gelopen, even de Poseidonas op en af, of ik voelde darmkrampen opkomen. Tja, hotelkost ... thuis heb ik daar nooit last van. Gelukkig geraakte ik nog tijdig op ons appartementje.
Na het ontbijt, en dit was steeds even lekker in het hotel (verschillende soorten granen waar ik nooit aankom, fruit, pannekoeken, Brusselse wafels, cake, Griekse yoghurt met honing, en waar ik altijd aankom: spek, sossieskes, roereieren, gekookte eieren, zelfs spiegeleieren of omeletten op aanvraag, gebakken aardappelen, gestoofde groenten, boontjes in tomatensaus enz.) na dit ontbijt dus, wandelden we naar Hotel Athina Beach voor mijn borstnummer. De promenade langs het strand was inmiddels voltooid en het was zalig in de steeds feller schijnende ochtendzon. Een jas hadden we al niet meer nodig en het was bijna 11u.
Nadat ik mijn borstnummer had afgehaald ontmoetten we Hendrik en Marie-Paule uit Ronse, die ons hadden gespot in de lounge. Natuurlijk namen we plaats voor een praatje en Hendrik, die al 67 is, vertelde me dat hij net had ingeschreven voor de 10km. Er bleken nog 2 vrije nummers waar hij er eentje van had kunnen kopen aan de fel overdreven prijs van 34 Euro (voorinschrijving was 29 Euro voor buitenlanders en 22 Euro voor Cypriotic residents en ook voor de marathon is de voorinschrijving duurder voor buitenlanders: 55 Euro tegenover 35 Euro voor residents)

Ook Marc en Liliane uit Aarschot kwamen het borstnummer afhalen en zo werd ons sportief gezelschap weer wat groter en natuurlijk ging het gesprek over lopen, lopen en lopen.
Het was bijna 13u toen we het hotel verlieten en de wandeling naar de oude haven aanvatten, waar we ons middagmaal zouden nemen in ons vertrouwd restaurant Pelican.
De middag brachten we door in ons appartementje waar ik me 'onledig' hield met het absorberen van enorme hoeveelheden water. Ook na het avondmaal, waar ik slechts 1 wijntje bij nam, hield ik me bij water. Om 22u zochten we de slaapkamer op.

1. Wedstrijdaffiche - 2. Restaurant Pelican - 3. Pafos Gardens - 4. Inschrijving wedstrijd

Zondag 14 maart 2010
Cyprus Marathon (Petra Tou Romiou - Pafos) 

 Mijn eerste marathon dit jaar, en ik heb een vaag vermoeden dat ik er nog een paar ga lopen, was de Cyprus Marathon in Pafos.

Eigenlijk was het op aangeven van mijn vrouw dat ik deze gelopen heb. Reeds vorig jaar stelde ze voor om een weekje naar Pafos te gaan in het voorjaar. Natuurlijk cijfer ik mezelf dan weg en om haar te plezieren legde ik de reis vast. Toevallig net de week van de marathon.

Ergens in oktober schreef ik via internet in voor die marathon en kreeg ik startnummer 7 toegewezen. Dit startnummer mocht ik afhalen op vrijdag of zaterdag voorafgaand aan de marathon in hotel Athena Beach. En dat deed ik dan ook op zaterdagochtend 13 maart. Ik was ook niet de enige Belg, want ik ontmoette daar Marc Bemong, die zich voor dezelfde afstand had ingeschreven.

Op zondagochtend 14 maart liep m'n GSM af om 5u30. Ik had een rare nacht achter de rug. Ik was me in de hotelbar de ganse avond, geheel tegen mijn natuur in, te buiten gegaan het consumeren van water. Gewoon water. Ordinair water. Plat water. In het Grieks: nero. De l'eau, wasser, acqua, oftewel in het Engels: 'water'. En dat culinair genoegen resulteerde bij mij in een overactieve nachtblaas. Ik ben 7 of 8 maal uit mijn bed gemoeten om de aardappels af te gieten. Wat een zeiktoestand. SOS piet. En wat hebben we geleerd? Kastelein blijf bij uw tapkraan hebben we geleerd. Gelukkig viel ik elke maal vlug opnieuw in slaap. Maar toch voelde ik me om 5u30 vrij fit, nam ik een douche, folterde ik mezelf met twee grote stukken van thuis meegebrachte rijsttaart, en om 6u20 was ik strijdvaardig om de wandeling van 2km naar de oude haven van Pafos aan te vatten. Hier vertrokken om 7u de bussen naar Petra Tou Romiou, waar de marathon traditioneel van start gaat. Petra Tou Romiou wil zeggen 'steen van Romeo' en het was door met stenen te gooien dat Romeo daar aan de kust de vijandelijke vloot verdreef. De steen van Romeo dus. Hoewel de rotsen die daar aan de kust in het water liggen de 'rotsen van Aphrodite' genoemd worden. Aphrodite moet daar destijds zijn aangespoeld nadat ze verwekt was door een of andere perverse zeegod. Maar da's weer een ander verhaal. Het weer was prachtig en het zou om en bij de 20 graden worden, maar de wind, die tijdens de voormiddag fel aantrok, zou pal tegen zitten.

In de houten barak, het enige, bijna archeologisch bouwwerk aan de start, dronken Marc en ik nog een koffie en maakten we een praatje. Marc is een meer dan regelmatig ultraloper en hij is slechts geïnteresseerd in wedstrijdafstanden vanaf de marathon. Zijn naam prijkte dan ook (ik heb mijn opzoekwerk verricht) op de 7de plaats van de eindrangschikking 2009 van het criterium voor marathon- en ultralopers. Niet de eerste de beste dus. Hij zou lopen om te genieten en gaan voor een eindtijd van 3u50 terwijl ik hoopte, de tegenwind in aanmerking genomen, om in 3u15 te kunnen finishen.

Net voor het vertrek deed ik mijn gordel om, waar twee bananen en zes powergellekes aan vastgemaakt waren en gooide ik mijn rugzakske in de camionette van de organisatie.

Na de groepsfoto aan de rots van Aphrodite, gaf race director Stavros Kakourides het startschot en vertrokken we met 88 deelnemers voor de marathon, bij aankomst het sluitstuk na de 10km en halve marathon die in Pafos zelf vertrokken.

De eerste 3km gaan vrij steil op en af en we vertrekken daar steeds bergopwaarts. Ik startte mee vooraan, ongeveer 10de plek. Net voor we het hoogtepunt van de eerste klim hadden bereikt, sprintte er ene van achter mijn rug naar voor, en bovengekomen gooide hij de armen de hoogte in, onder hilariteit van zijn loopmaten die zich net achter mij bevonden. In de daaropvolgende afdaling zag ik een vijftal voorop, inclusief de jonge sprinter, en daarachter volgende een duo en dan een groepje van drie waarachter ik me bevond. In de volgende klim zag ik de drie verder van me weglopen en zag ik ook dat het groepje vooraan uit elkaar viel. Op de tweede heuvelrug stopte de sprinter voor een plasje en liet zich inlopen. Er was daar nergens een bushalte, dus waarschijnlijk wachtte hij op zijn loopmaatjes.

Vooraan legden er twee met een blauw T-shirt duchtig de pees op en al vlug vielen er grote gaten. Daarachter volgden er twee met een wit shirt en na weer een gat kwamen er twee met een oranje shirt. Het drietal voor me liep ik voorbij in de volgende afdaling en dan ging ik op zoek naar de twee oranje mannen, die ik na 5 of 6km ook voorbij liep. Ene van die twee volgde in mijn spoor en hij zou me nooit verder dan 50m laten gaan. De twee witten zaten inmiddels enkele honderden meters voor me en de twee blauwen, nog steeds samen, zag ik enkel nog in de verte bij lange rechte stukken. Ik liep dus in vijfde stelling en hoopte vurig om deze stelling te kunnen behouden. Ik ken intussen al enkele woordjes Grieks en Grieken waren sterk in stellingen. Het waren ook Oude Grieken, dus de vergelijking met mezelf loopt nog zo mank niet.

Na 11km, aan het grote viaduct over de snelweg, merkte ik dat de afstand tussen mij en de twee witten nauw merkbaar slonk, maar oranje 1 zat me nog steeds op de hielen, hoewel hij steeds afstand bleef houden. Misschien had ik beter wat vertraagd om wat uit de wind te kunnen zitten want per slot van rekening heb ik misschien wel meer dan 41km alleen gelopen.

We liepen constant op de oude weg van Limassol naar Pafos, parallel met de kust, en na ongeveer 13km sloegen we linksaf, de weg naar de luchthaven in, om via een 180 graden-lus van ongeveer 9km terug op hetzelfde kruispunt uit te komen en onze weg naar Pafos verder te zetten.

Aan de 15km-bevoorrading (er was water om de 3km en sportdrank om de 6km) zag ik dat een van de twee witten voor me was gestopt om te drinken en begon te wandelen. Traag vertrok hij weer en vlot liep ik hem voorbij. Hij volgde niet en dus zat ik in 4de positie.

De twee blauwen waren ook niet meer bij elkaar want al vlug zag ik blauw 1 aan de overkant van de weg terugkomen en hij liep waarschijnlijk meer dan een km voor me uit. Daarachter volgde blauw 2 en dan kwam wit 1. Aan het keerpunt (18km) werden onze borstnummers genoteerd. We draaiden 180 graden en vervolgden onze weg aan de overzijde van de straat en toen zag ik dat oranje 1 slechts 20m achter me zat.

Ergens aan km 19 zag ik Marc aan de overkant van de weg. Hij liep in een groepje en riep op me dat ik vierde was. Dat zou niet lang meer duren. Nog voor de volgende bevoorrading zou ik oranje 1 moeten laten voorbijgaan zonder te kunnen (willen) volgen. Ik wou me niet kapot lopen en ik zat dus opnieuw in 5de positie, en plek die ik dus graag wilde houden bij de eindafrekening.

Ik kreeg het echter halfweg reeds moeilijk en voelde dat de krachten afnamen. Km's 21 en 22 liep ik aan 4:40 en 4:44. Het was moeilijk om een vlak tempo te lopen, want behalve de lus naar de luchthaven ging het de ganse weg licht op en neer. Toch kon ik na km22 weer wat versnellen en vocht ik om het gat met de oranje loper niet te groot te laten worden. Tot km 30 slaagde ik daar vrij goed in want de afstand tussen ons beiden bedroeg steeds ongeveer 100m. Ook bij de lichte hellingen van km's 27 en 28 in Geroskipou (een voorstad van Pafos) die ik beide aan 4:56 liep werd het gat niet groter. Bij km 30 was de helling iets steiler en liep ik 5:00 en moest ik toch de oranje man van me zien weglopen.

Bij de afdaling van km31, we waren nu reeds in Pafos, verraste blauw 2 me door simpelweg uitgeteld aan de kant van de weg te staan. Erg voor hem en toen ik hem passeerde riep ik hem toe dat hij moest proberen te blijven lopen. Niets is slechter dan stilstaan als je vooruit wil komen.

Ik kreeg het ook steeds moeilijker, trok mijn loopshirt uit en stak het vanachter in mijn short. Het werd nu echt warm, maar daar genoot ik wel van. Het was de afstand die me parten speelde. Marathonlopen is niet mijn ding, maar ik doe het toch wel graag. Vooral dan tijdens de eerste dertig kilometers en daarna doe ik het wat minder graag. Maar zolang de verhouding in mijn voordeel zit, blijf ik me er aan wagen. Fun comes first.

We liepen nu terug richting Geroskipou en op km33 kwam dan de laatste echt nijdige klim. Na de afdaling, die mijn pijnlijke knieën danig teisterde, liep ik met houten benen verder. Tweemaal twee planken verbonden door een scharnier. Het onderdeel 'afzien' was nu aangebroken.

We liepen van Geroskipou naar de kust van Pafos, waar we nog een 180-graden lus op een doodlopende weg naast het strand maakten. Het was een lus van meer dan 2km zodat we vrij precies en in functie van onze 'eindrush' konden zien wie waar zat. Blauw 1 kreeg ik niet meer te zien, die was al eeuwen geleden gepasseerd. Hij finishte als winnaar in 2u51. Wit 1 zag ik nog maar ook hij zat bijna de volledige lus voor me. Op km 36 kruiste ik Oranje 1 die toen aan km 37 zat en dus ook niet meer inhaalbaar was. Toen ikzelf op km 37 zat zag ik blauw 2 aan km 36 lopen en dus wist ik dat mijn 4de positie vastlag. Oranje 2 zag ik ook nog maar die was te ver om mij nog te kunnen bedreigen. Niet tevreden met mijn tijd, ik zou nooit de 3u15 halen (het werd 3u19) maar wel tevreden met mijn positie, kuierde ik verder over de Leoforo Poseidonas, tussen de toeristen, wandelaars en toeschouwers, maar ook tussen de laatste stervende zwanen van de halve marathon, naar het Fortezza aan de oude haven van Pafos. En daar wachtte me een dijk. Niet de wandeldijk oftewel promenade, want die is daar heel gezellig, maar daar wachtte me een dijk van een desillusie: het gratis bier was namelijk al op! Tja, dan had ik maar wat vlugger moeten lopen zal u zeggen. Eigen schuld. Maar daar vond ik wel een oplossing voor: ik haastte me naar het terras van restaurant Pelican en heb daar een grote pint besteld, want dat had ik toch wel verdiend dacht ik. Het water, de bananen en de kwartjes sinaasappel liet ik voor de liefhebbers. Ik hou enorm van het decor met de syrtakidansers en de bouzoukimuziek, maar daar mag ik dan liefst een damjeanneke koele retsina of een krat ijskoud bier bij vinden.

Om 13u was dan de prijsuitreiking waar zowel Marc als ik een beker ontvingen omdat we elk in onze leeftijdsklasse het podium hadden gehaald.

Bij afloop zijn we gaan eten in de Pelican en ben ik me te buiten gegaan aan alles waaraan een mens zich gastronomisch te buiten kan gaan.

Volgende jaar ga ik terug. En Marc denkt er net zo over.  

 1. De laatste kilometer - 2. Podium +55 - 3. Podium +60 - 4. Marc en ik

1. Laatste 100m - 2. Finish - 3. Syrtaki - 4. After dinner in The Pelican

Maandag 15 maart 2010
(Het Kourion en Akrotiri)

Om 9u stipt leverde Avis de van thuis uit via internet bestelde huurwagen. Het was een Peugeot 308 en er stond slechts 6000km op de teller. Eigenlijk had ik een Ford Focus of iets gelijkaardigs verwacht en ik had € 58,50 betaald voor 3 dagen terwijl ik vorig jaar bij Maria Sofocleou op het hoekje € 90 had betaald voor een Mitsubishi Lancer voor 3 dagen. Ik had dus een betere wagen voor minder geld. Maar Avis past dan ook weer de volgende truc toe. De benzinetank zat vol en ik moest daarvoor € 75 betalen. Slimme zet en een beetje slinks ook want dat had ik nergens gelezen op het internet. Als men de tank leeg rijdt doet men geen verlies, maar ik had na 3 dagen nog een kwart tank benzine over en dat was dus zuiver winst voor Avis. Maar kom, ik was tevreden met de bijna nieuwe wagen, enkel zat het stuur aan de verkeerde kant. Ook geen probleem, dan zou ik ook wel aan de verkeerde kant van de weg mogen rijden zeker. Dat went wel na een dag. Ook het bedienen van de versnellingspook met de linkerhand had ik terug vlug onder (of naast) de knie. Ik herinner me nog mijn eerste ritjes met schakelen terwijl mijn versnellingspook niet zat waar hij had moeten zitten. Toen had ik een paar maal per ongeluk mijn rechter deurklink vast in plaats van die vitesseknuppel.  

Het was slechts een uurtje rijden naar de streek van Episkopi, waar we eerst het Kourion gingen bekijken. De inkomkaartjes betaalden we slechts € 1,17 wat spotgoedkoop is voor een dik uur archeologisch genot op een vrij uitgestrekt domein. We bewonderden het Grieks-Romeins theater, het Nymphaeum en de publieke baden, alsook de huizen van Achillus en de gladiatoren met de vloermozaïeken. Het panorama vanaf het Kourion op de zuidkust van Cyprus is fenomenaal.

1. Grieks-Romeins theater - 2. Panorama vanaf het Kourion - 3. Publieke baden - 4 Panorama vanaf het Kourion

Daarna reden we naar Episkopi waar we het Kourionmuseum bezochten. Inkom: € 1,17. Er zijn o.m. de skeletten van een man, een vrouw en een kind van anderhalf jaar oud te bezichtigen die zouden gestorven zijn tijdens een aardbeving in het jaar 332.
Vanuit Episkopi reden we zuidwaarts naar het schiereiland Akrotiri. Na het Brits grondgebied te hebben gepasseerd konden we in de verte de flamingo's op het zoutmeer zien. Dichter naderen is echter niet aanbevolen wegens de uitgestrekte moerassige toestand van deze biotoop.

1. Ons Peugeoke - 2. Kourionmuseum in Episkopi - 3. Skeletten - 4. Zoutmeer met flamingo's op Akrotiri

In het uiterste zuiden van Akrotiri bezochten we het afgelegen Moni Agios Nikolaos Ton Gaton, oftewel het Klooster van Sint-Niklaas van de Katten. Enkel de kloosterkerk en de kloostergalerij zijn er toegankelijk, maar we konden wel een blik werpen in de kloostertuin die overvloedig bevolkt werd door poezen.

 1. Agios Nikolaos Ton Gaton - 2. Tuin met poezen - 3. Blik (zilverwerk eigenlijk) in de kloosterkerk - 4. Kloostergalerij

Na het branden van een kaarsje in de kerk en enkele foto's reden we terug naar het binnenland, richting Kolossi waar we het kasteel bezochten. Inkom: € 1,17 voor een prachtig gerenoveerd maar leeg kasteel. Aan de slotmuur stond een kleine barak waar een oude man vers gekoeld fruitsap verkocht voor € 1 per glas. Een mengsel van sinaasappel en mandarijn en uitzonderlijk lekker. We namen plaats in zijn 'openbaar salon' en kochten achteraf nog een zak mandarijnen, de lekkerste die ik ook gegeten heb.  En over eten gesproken, het werd zo ongeveer etenstijd en ik had ons middagmaal gepland in Pissouri waar we omstreeks 15u arriveerden. Anny nam een Tsipora (goudbrasem) en ik een mousakas, mijn favoriete hap uit de Griekse keuken. De koele KEO (Cypriotische pils) was een verademing op deze warme dag en het maal was voortreffelijk. De zwaluwen vlogen in en uit boven onze hoofden en de temperatuur ging galant boven de 20 graden. Dit is leven als God in Cyprus. De ober trachtte me evenwel nog te beduvelen voor € 10 maar dat was buiten de waard gerekend, waarbij ik de rol van waard vervulde.
Via Petra Tou Romiou reden we terug naar Pafos.

1. Kasteel van Kolossi - 2. God in Kolossi - 3. Griekse maaltijd in Pissouri - 4. De rots van Aphrodite in Petra Tou Romiou.

Dinsdag 16 maart 2010
(Nicosia)

Vandaag geen loopje want ik wilde vroeg ontbijten. Om 8u30 reden we reeds de autostrade naar Nicosia op voor een rit van ongeveer 150km. Het was dan ook al 10u30 toen we de wagen neerzetten op de stedelijke parking net binnen de stadsmuren aan het bastion van Tripoli. Dit is goedkoper dan een privéparking waar men al vlug € 10 neertelt voor een dag. Hier betaalde ik € 4,50 voor 8 uren.
Eerst liepen we het Lidras (de hoofdwinkelstraat) af en maakten gebruik van de openbare toiletten net voor de passage naar het door de Turken bezette deel van de stad. Daarna wandelden we door de bufferzone die afgemaakt was met zeildoek en legden onze identiteitskaarten voor aan de Turkse douane, die daar in containers huist. We kregen een (gratis) visum dat geldig blijft gedurende 3 maanden. Zolang zouden we evenwel niet blijven. We hadden dit stadsdeel reeds uitgebreid bezocht tijdens onze vorige vakantie en ik struin liever rond in Laika Geitonia. Ik wilde enkel een korte wandeling doen door de winkelstraatjes waar ik een modieus T-shirt kocht. De keuze is ruim en de (namaak) artikelen zijn van goede kwaliteit. Kort na de middag lieten we ons uitschrijven en toonden opnieuw onze id-kaarten aan de Grieks-Cypriotische douane.

1. Bufferzone - 2. Lidras - 3. Grensovergang Turkse zijde - 4. Winkelstraatje.

 1. Typisch straatje in het Turkse deel - 2. Bittersweet lemons - 3. Straatje met Turkse en Turks-Cypriotische vlaggetjes - 4. Büjük Han (grote herberg) 

Daarna zetten we onze wandeling verder naar het gezellige Laiki Geitonia, ofwel de volksbuurt in het Griekse stadsdeel waar we ons middagmaal namen in het pittoreske Archondiko restaurant.
Na een aangename wandeling door de buurt stapten we nog even grootwarenhuis Debenhams binnen om te kunnen vaststellen dat de Britten echt wel enkele eeuwen achter waren bij het volgen van de mode. Men heeft daar vanaf de bovenverdieping, waar het restaurant gevestigd is, wel een pracht van een panorama over de ganse stad en zicht op het Pentadachtilogebergte waar de Turken de beeltenis van een kolossale Turks-Cypriotische vlag op hebben aangebracht.
Daarna kuierden we langs de demarcatielijn en konden we zien dat de toestand van de gebouwen nog steeds dezelfde was als in 1974 toen ze werden vernield bij de Turkse invasie. Halfafgebrande en vervallen huizen met kogelgaten in de gevels, zandzakjes, olievaten en prikkeldraad. (Foto's te vinden in mijn vorige verslagen)
Toen we aan het aartsbisschoppelijk paleis arriveerden zagen we dat het reusachtige standbeeld van Makarios, aartsbisschop van Cyprus die begraven ligt in Throni (Troodosgebergte) was verdwenen. Enkel het kleine witte beeld voor de ingang stond er nog. De buitenmaatse Mercedes-modellen waar de patriarch in rondreed zijn nog wel te bezichtigen achter het glas van de toonzaal.

1. Laiki  Geitonia - 2. Restaurant Archondiko - 3. Beeld van Makarios - 4. Mercedes van Makarios

Omstreeks 17u30 arriveerden we terug in Pafos en omdat het nog niet donker was deed ik nog een loopje van 8.3km over de strandpromenade.

Woensdag 17 maart 2010
(Akamas)

7u: 8km crescendoloop op de strandpromenade. Ik was daar niet de enige. Lopers heb ik die ochtend niet gezien, maar wel wat wandelaars en ook verschillende jonge dames die in stevige pas de promenade afstapten terwijl ze gymnastiekoefeningen deden met hun armen, een soort ellebogenwerk. Zou dit de training zijn voor een nieuwe lokale sport die beoefend wordt in de file aan de kassa van de grootwarenhuizen?

Na het ontbijt reden we via Stroumpi richting Polis (Noord-West Cyprus), waar we op de kustweg linksaf sloegen en voorbij Latsi naar de baden van Aphrodite reden. Daar parkeerden we de wagen om de Aphrodite Nature Trail af te wandelen, een natuurwandeling van ongeveer 8km die gemarkeerd was met houten bordjes met de naam van de trail. Het eerste deel van het pad liep gestaag bergop. Als we achter ons keken hadden we een mooi zicht op de Chrisochou Baai. Eenmaal over de heuvel daalden we af in het bos en bereikten we de splitsing tussen de Aphrodite en de Adonis Trail. Toevallig liepen we in op een groep rustende hoogbejaarde Duitsers, zodat we zonder pauze onze weg verder zetten. Via de Aphrodite Trail liepen we de volgende heuvel op en bereikten we uiteindelijk de top, vanwaar we een prachtig panorama hadden op de Noordkust van Akamas. Een mooi gekleurde en grillige, volledig onbebouwde kustlijn. Het schiereiland Akamas is volledig beschermd natuurgebied waar (voorlopig nog) niet mag gebouwd worden. De opinie van de Cyprioten is verdeeld. Sommigen willen natuurgebied behouden terwijl anderen het toerisme willen aantrekken. Hopelijk blijft het toerisme geconcentreerd rond Latsi, waar men toch al elk jaar nieuwe toeristenwoningen bijbouwt.
De afdaling van de trail gebeurde met haarspeldbochten op een steil en smal pad waarvan de bodem bezaaid was met kiezel en waar de zolen soms grip verloren en we ook wel eens een slippertje maakten, gelukkig zonder nare gevolgen.

1. Enkel Aphrodite mag hier zwemmen - 2. Haar bad - 3. Haar pad - 4. Daar gaat ze. 

 1. Chrisochou Baai - 2. Bosbeekje - 3. Panorama op de kustlijn - 4. Het smalle pad. 

1. Noordkust van Akamas - 2. Einde in zicht - 3. Chrisochou Baai - 4. De volgzame ezel

Na de wandeling, die ongeveer 3u in beslag nam, reden we naar Latsi voor ons middagmaal. Latsi is een klein vissersdorp dat onder invloed van het toerisme de embryonale uitstraling heeft van een mondain vakantieoord. Er is een jachthaven en er zijn restaurants met leuke terrassen aan de waterkant. Vorig jaar hadden we pech met restaurant Linardo, waar het eten beneden alle peil was, maar nu bleek onze keuze een voltreffer. Restaurant Yangos & Peter serveert verzorgde maaltijden en spartelverse vis die recht uit de visserssloep op je bord springt. Anny koos daarom ook weer voor Tsipoura terwijl ik een kipfilet 'cordon bleu' bestelde. Ik hou niet van vis, tenzij hij nog levend in onze tuinvijver rondzwemt. Bij de maaltijd kozen we een wit wijntje met de toepasselijke naam Aphrodite.

1. & 2. Latsi (haven met terrasjes) - 3. Aphrodite - 4. καλή όρεξη

Via Polis en Drousia reden we naar Coral Bay waar we nog even op het strand rondkuierden voor we de terugtocht naar Pafos aanvatten.  

 1. Panorama op westkust - 2. De splinternieuwe carrosserie - 3. & 4. Coral Bay

 Na onze douche wandelden we nog even naar het oude fort waar ik de zonsondergang wou fotograferen.

Het avondmaal namen we in het hotel en de avond brachten we door in de bar met het selecte gezelschap van een paar Metaxas.

Donderdag 18 maart 2010
(Kato Pafos)

6u30 Ochtendloop - 17km in 1u25 door Kato Pafos en de kustpromenade op en af.

Na het ontbijt deden we een wandeling langs de kustpromenade en zo kwamen langs enkele hotels aan de buitenzijde van Pafos aan het archeologisch domein met het Odeon en de vuurtoren. Via een zijingang wandelden we binnen en via de hoofdingang verlieten we het domein zodat we precies aan de oude haven uitkwamen, tijdig voor het aperitief en het middagmaal in The Pelican. Van daaruit wandelden we richting Pafos Gardens waar we in de cocktails vlogen om onze laatste avond te vieren. De afsluiter hielden we andermaal met (teveel) Metaxa in de hotelbar.

1. Kustpromenade - 2. Kust Pafos - 3. Vuurtoren van Pafos - 4. Kust Pafos 

1. & 2. Hotel Roman - 3. & 4. Vuurtoren met het Odeon

 
1. Het Odeon - 2. Archeologisch domein - 3. Vloermozaïek - 4. The Pelican

 
1. Kustpromenade - 2. & 3. Theokepastikerk - 4. Hier begint de miserie

Vrijdag 19 maart 2010
(Kato Pafos) 

Na het ontbijt maakten we onze valiezen klaar voor de terugreis en zetten deze in een lokaaltje aan de receptie. Om 16u zou de bus ons naar de luchthaven brengen voor de vlucht van 19u.

Onze laatste middag sleten we met een wandeling door Kato Pafos, een middagmaal in The Pelican en een laatste drankje in de hotelbar.

 
1. De bloem van de telefoonpaal - 2. Archeologie - 3. & 4. De hotelbar 

~ ~ ~  §  ~ ~ ~

14 dagen rondtoeren in centraal Kreta

Maandag 31 augustus 2009
(Aankomst in Agia Galini)

Na een ochtendwijntje voor de dames, mijn vrouw Anny en haar zus Denise, en een dikke Leffe van een halve liter voor schoonbroer Luc en mezelf, togen we naar het vliegtuig waarmee we om 10u40 naar Heraklion vertrokken. Het was precies 15u griekse tijd bij de landing. Onderweg hadden we mooi en helder de Cycladen eilanden zien liggen waaronder ook Santorini. Temperatuur 33 graden en volop zon. Dit zou de hele eerste week zo blijven. Met een minibusje reden we van de luchthaven Kazantzakis naar Agia Galini. Dit is ongeveer een dik uur rijden. We verbleven in Hotel Porto Galini, een klein en rustig hotelletje in het straatje van het einde van het strand naar de grote weg, ongeveer 15 minuutjes wandelen van het dorp. Maar de wandeling was aangenaam, langs het strand en de terrasjes.

1. Zaventem - 2. Santorini - 3. Hotel Porto Galini - 4. Strand van Agia Galini. (Klik op de foto's voor vergroting)

Nikos, de manager van ons hotel ontving ons heel hartelijk met een stevige handdruk. Deze heel persoonlijke benadering door een Kretenzer maak je enkel mee in de kleinere hotels. Omstreeks 19u namen we ons aperitief in Café Miros, een soort kafeneion voor de toeristen en de plaatselijke bevolking. Voor het avondmaal kozen we Estiatorio Ariston in Restaurant Street. Aris, de baas, die zelf in de keuken staat, kende ons nog en het was een hartelijk weerzien. Ook de moeder van de baas arriveerde en met haar hadden we ook nog een gezellige babbel. De familie heeft lange tijd in Australië doorgebracht en is terug in Kreta beland waar vader destijds het restaurant heeft geopend.
Na de maaltijd deden we nog een wandeling doorheen het dorp en namen onze afzakker met koffie en Metaxa-5-ster in Café Miros. Bij middernacht sloten we de boeken.

Dinsdag 1 september 2009
(Agios Pavlos en Triopetra: rustige stranden aan de zuidkust)

 Om 7u hadden Denise en ik afgesproken om te gaan joggen. Denise is een 'start-to-run' begonnen en loopt inmiddels vlotjes haar 5km zonder stoppen. Ook Luc was van de partij, maar die rookt enkele pakjes per dag en drinkt veel te weinig frisdrank ... Zijn mooie geel-blauwe outfit was waarschijnlijk de motivatie om mee de straat op te komen. Hoewel hij supersnel vertrok en bij mij elke vezel pijn deed, haalde ik hem na 200m al in en waarschijnlijk heeft hij wel een kilometer gelopen. Denise blijft steeds aan hetzelfde ritme lopen, iets trager dan 6min per kilometer. De weg langs het strand is ongeveer 1km lang en dan kregen we de klim door het dorp. Deze weg loopt gedurende anderhalve km gestaag bergop en dan licht bergaf zodat we terug voorbij het hotel kwamen na 3.87km. Denise liep in de tweede ronde nog mee tot boven en daalde daar via de trap weer af naar het dorp. Mijn derde rondje liep ik op tempo zodat ik aan 11.62km in 1:13:53 kwam.

Het ontbijt in de hotels aan de zuidkust is vrij sober (Kretenzisch dus) maar dat heeft te maken met de belastingen. Het wordt een continental breakfast genoemd geloof ik. Fruitsap, brood met confituur, choco, kaas of ham en om de andere dag een gekookt ei of yoghurt met honing. Alle dagen cake en granen en verder koffie, thee of melk. Er stond vrij veel wind, want toen ik buiten kwam met mijn ontbijtbordje ging mijn schijf kaas zomaar vliegen en belandde onder onze tafel. De temperatuur was ideaal en de zon stond al hoog aan de hemel.

Om 11u huurden we een Suzuki Jimmy voor 12 dagen bij Monza Travel in de hoofdstraat met de afspraak dat we hem mochten achterlaten in Rethymnon. De prijs was abnormaal laag (€ 440) maar toch vroegen we nog een offerte bij concurrent Alianthos (€ 520). Dus terug naar Monza waar we onze 4x4 bestelden. Na een telefoontje vertelde de Vlaamssprekende dame ons dat de wagen binnen een uur zou geleverd worden aan ons hotel. We wilden hem eigenlijk pas morgen tot en met volgende week zondag maar dat bleek geen probleem. Er rees echter een ander probleem. De chauffeur arriveerde vanuit Rethymnon inderdaad ongeveer een uur later in ons hotel maar groot was onze verbazing toen hij ons € 540 wou aanrekenen. Natuurlijk ging ik niet akkoord en na een telefoontje met het kantoor in Galini en een grommelend 'grrr women ... ' rekende hij ons de overeengekomen prijs aan.

Om 12u namen we middagmaal bij Kostas aan het strand, ik had een grote portie moussaka die ik niet opkreeg en Luc een vis. Ook de dames kregen grote porties. Daarna besloten we een ritje te maken naar de rustige stranden Agios Pavlos en Triopetra. We zochten onze weg door het binnenland via Melambes en Sakturia. In Sakturia, een onooglijk gat in het gebergte, was net een kerkdienst voor een overlijden gepland want er stond misschien wel een honderdtal wagens langs de wegkant. De mannen zaten allen aan de wegkant en de vrouwen stonden appart even verderop.
De stranden die we bezochten waren heel dun bezaaid met bezoekers en na een kleine wandeling in de branding en een drankje in de strandtaverna in Triopetra zetten we terug koers naar Galini.

Het avondmaal hadden we andermaal bij Aris en de grote ouzo's vóór en het aantal raki's na de maaltijd maakten dat ik tijdens de afzakker in Café Miros prompt in slaap viel en Anny mijn Metaxa vijfster heeft moeten absorberen. Dit was mijn eerste black-out van de vakantie. Ik zou 's anderendaags een stuk uit mijn film moeten missen.

 1. Haventje van Agia Galini - 2. Luc met zijn vis - 3. Strand van Agios Pavlos - 4. Koffie met Metaxa in Café Miros. Om 7u ging ik samen met Tantenies (zo noem ik mijn schoonzus Denise) op weg voor onze ochtendjogging. Twee rondjes rustig met Denise en daarna twee op tempo. Samen goed voor 15.52km in 1u36.

Woensdag 2 september 2009
(Trip naar Odigitriasklooster en Matala)

Na de dagelijkse douche en het ontbijt reden we via Tymbaki (afslag naar Kamilario) naar Sivas waar we een stop hielden op het centrale pleintje voor een café frappé met vanille-ijs (dat is zowat het enige niet alcolische wat Luc drinkt als hij chauffeur van dienst is.) Ik hou het 's ochtends meestal bij een elliniko metrio (griekse koffie), Anny bij vers fruitsap en Denise bij Cola Light. Ook wipten we even bij de plaatselijke pottenbakker binnen maar de dames vonden hun gading niet. Daarna zetten we de weg verder naar het Odigitriasklooster via Listaros.

Het Odigitriasklooster ligt ietwat afgelegen, maar wel aan de grote weg met zelfs een parking voor de oprijlaan en op die parking stond een groot metalen toestel waarvan ik vermoedde dat het een melkmachine was, afgeleid uit de tekst die ik erop kon lezen, want ik zag nergens enig spoor van de speenhouders of rubber slangen. Wat mij betrof kon het evengoed een container voor nucleair afval zijn.
Bij onze intrede zag ik onmiddellijk de enige monnik van het klooster, een grote imponerende man met bijna wit haar en een grote witte baard, gehuld in de gebruikelijke zwarte toga. Dit moest Vader Pathenios zijn, aan wie ik de groeten moest overbrengen van Nikos, onze hotelbaas. Wat ik dan ook deed. Vader Pathenios bleek een vriendelijke bedachtzame man die ons uitnodigde om het klooster te bezichtigen, wat ook de bedoeling van onze trip was. Nadat we enkele foto's hadden genomen zagen we Vader Pathenios plots verschijnen in een volledig verschillende uitrusting. De man was nu helemaal in het wit. Wit hemd, witte overall en witte pet. En toen ging hij over tot het schilderen van één van de binnenmuren van het klooster (vierde foto). Het klooster is ommuurd als een oud fort, gebouwd tijdens de oorlog tegen de Turken.

 1./4. Moni Odigitrias.

 Via Listaros en Sivas reden we terug tot in Matala, waar we ons middagmaal hadden gepland in Estiatorio Skala, het laatste restaurant aan de rotskust. Het is een vrij groot en vernieuwd restaurant. De bediening was heel verzorgd en we waren tevreden over ons maal. Denise en ik hadden andermaal moussaka, Luc nam rode poon en Anny at 'tsipoura' (goudbrasem.) Na de maaltijd maakten we nog een wandeling doorheen de overdekte markt en via het strand naar de rotsholen die enkele duizenden jaren geleden als rotsgraven werden gebruikt en waar in de jaren zestig de hippy's overnachtten.

  1./4. Matala     

In de late namiddag reden we naar Kalamaki, een rustig kustplaatsje, waar we een lange strandwandeling maakten, tot aan Kommos Paralia, waar de nudisten en de schilpadden kwamen. De tweede soort om hun eieren te leggen terwijl een deel van de eerste soort ze daar laten aanbranden. Na een uitgebreide afkoeling in zee zakten we af naar Kalamaki strand waar we op een gezellig terras genoten van een 'megali birra apo tin bareli' (grote pint van het vat).

Omstreeks 19u zaten we proper gedoucht weer aan het hotel waar we met ons vieren een kaartje legden onder begeleiding van té grote ouzo's. Zonder deze traditionele plechtigheid wil ik niet aan mijn avondmaal beginnen. Behalve slapen en ontbijten is dit onze enige dagelijkse hotelbezigheid trouwens. Het zwembad en dergelijke toestanden laten we steeds links liggen.

Het avondmaal namen we in Onar, een restaurant met uitzicht op de haven, waar de kellners ons na de maaltijd steeds rijkelijk overgieten met raki. En zelf drinken ze steeds mee. Je kan je voorstellen hoe het daar aan toegaat...
Na een afzakker in Café Miros wandelden we naar het hotel waar we te middernacht de kaars uitbliezen.

Donderdag 3 september
(Spili - Preveli)

Om 7u stond ik alleen op straat want Denise neemt om de twee dagen een rustdag. Nadat ik mijn toerke bijna rond was zag ik een loslopende herdershond op korte afstand van het hotel. Ik heb een bloedhekel aan zulke beesten want niemand weet of hij gaat aanvallen of niet. Ik keerde dus op mijn stappen terug en deed mijn toerke in omgekeerde richting. De bedoeling was om enkel wat los te lopen en 2 maal 3.5km zou dus wel volstaan. Toen ik aan het hotel aankwam hing de hond nog steeds op dezelfde plek rond, maar gelukkig moest ik daar niet meer voorbij.

Na het ontbijt reden we richting Preveli. Ik had via Google maps een traject uitgestippeld via Triopetra en Agia Paraskevi, en over Kerames naar Drimiskos. Maar dit bleek niet mogelijk. Er was geen weg van Triopetra naar Agia Paraskevi, zelfs geen geitenpad. We moesten dus terug naar de grote weg en zouden via Spili naar Preveli rijden. In Spili hielden we een tussenstop. Aan de fontein met de 25  leeuwenkopjes zochten we een gezellig terrasje. Ik was de chauffeur van dienst, dus bestelde ik een yoghurt met honing en noten terwijl Luc zich te goed deed aan een Big Mythos (Grieks pilsbier) Nadien bezochten we nog even het Patriarchaal Spiritueel Centrum van Spili, een soort groot klooster dat pas in de laatste jaren gebouwd is.

 1. Bergdorp Spili - 2. Fontein met de leeuwenkopjes - 3. & 4. Spiritueel Centrum

Van Spili reden we verder, naar Myrthios, waar we ons middagmaal namen in Estiatorio Plateia, een vrij ruim restaurant met een prachtig panorama op de baai van Plakias. Het was er heel rustig, wij waren de eerste klanten en na ons arriveerden nog slechts enkele toeristen. We namen alle vier een hoofdschotel met een liter Retsina en betaalden slechts €37.  
Via Koxare en de Kourtaliotikloof reden we dan zuidwaarts, richting Preveli. We parkeerden de wagen aan de Byzantijnse brug en maakten van daaruit een wandeling naar de kust. Vorig jaar had ik dit via de grote weg gedaan maar er moest ook een wandelpad naartoe leiden. Dit pad hebben we echter niet gevonden want elk ander geitenpad dat we insloegen liepen we vast. Dus keerden we op onze stappen terug en namen de wagen tot aan het oostelijk gelegen strand. Van daaruit konden we, via een lange trap op en neer, over de rotskust op Preveli Beach geraken.  Dit strand is iets drukker, maar toch nog veel rustiger dan de stranden aan de noordkust van Kreta. Er is slechts een kleine strandbar in een houten barrak en daar hebben we Retsina gekocht, in een petfles en met plastiek bekertjes, maar toch smaakte het lekker.  Na wat waden door de branding wandelden we terug naar de wagen en reden we naar het Piso Preveli klooster, wat gratis te bezichtigen valt. Er wordt wel aan de dames gevraagd om er niet met blote armen en benen rond te lopen. Anny en ik hebben voor dergelijke situaties steeds onze kleding bij, maar Tantenies kreeg een lange rok van het model 'aardappelzak' en ze diende ook haar joggingvest aan te trekken. Ze zag er niet uit.

 1. Kourtaliotikloof - 2. Baai van Plakias - 3. Prevelibrug - 4. Wandeling naar Prevelistrand

 1. Prevelistrand - 2. Oud Preveliklooster - 3. Geveltje in het Nieuw Preveliklooster - 4. Vrijheidmonument nabij Preveli

De terugtocht liep over dezelfde weg en zo kwamen we, zoals steeds, omstreeks 18u aan in het hotel waar we na een douche nog een kaartje legden op het terras, begeleid door het aperitief en dat waren weeral grote glazen ouzo, door Nikos steeds voller en voller geschonken. Daarna trokken we naar het gezellig centrum waar we andermaal bij Ariston in 'Restaurantstreet' aten. En het werd 'meze' voor vier personen. We namen 10 verschillende voorgerechten, het ene al lekkerder dan het andere. En daar kwam dan een grote karaf rode huiswijn bij. De afzakker namen we traditioneel in Café Miros, met koffie en Metaxa. Te middernacht zochten we de bedstee op.

Vrijdag 4 september 2009
(Markt in Tymbaki - Vori - Moni Kalyvianis)

Om 6u57 startte ik met Denise voor een loopje. 2 rondjes traag met Denise rond het dorp en 1 rondje sneller. Samen 11.52km in 1:16:40.

Omstreeks 10u liepen we rond op de markt in Tymbaki. Ik kocht 4 paar sokken en toen had Luc dorst, zodat we een kafeneion binnenzeilden voor een drankje.  

1. Markt in Tymbaki - 2. Hij speelde accordeon - 3. Kippenhok - 4. Kafeneion.

Vanuit Tymbaki reden we naar Vori waar we het middagmaal genoten in restaurant 'Οι Βέλγοι' (De Belgen) De uitbater heet Nikolidakis, is opgegroeid in Genk als zoon van Griekse immigranten en is enkele jaren geleden met zijn Spaanse vrouw en kinderen gestart met dit restaurant.

Na de middag bezochten we het interessante Kalyvianosklooster, gelegen tussen Vori en Moires. Het klooster ligt op een uitgestrekt en uitstekend verzorgd domein. Er zijn enkele kapelletjes, de kloosterkerk, een school, een tehuis voor wezen, een museum, enkele ateliers waarin men o.m. kerkelijke gewaden vervaardigd, een souvenirwinkel en andere gebouwen.  

Kalyvianisklooster: 1. De ingang - 2. Het domein - 3. De kloosterkerk - 4. De kloostercellen.

 1./4. Het kloostermuseum   

Vermits het nog betrekkelijk vroeg was reden we verder naar Zaros, waar een drankje nuttigden aan het Votomosmeer. Zaros is bekend om zijn flessenwater en aan het meer kan men verse forel bestellen.

 1. /4. Votomosmeer in Zaros.

 Omstreeks 17u30 waren we terug in Agia Galini om de dagelijkse douche, het aperitief bij Nikos (enorme glazen ouzo) en legden we een kaartje. Het avondmaal genoten we in restaurant Onar en bij vollemaan.

 1. Restaurantstreet - 2. Onar - 3. Monument op de rots - 4. Vollemaan.

Zaterdag 5 september 2010
(Zaros)

6u53 - 8km traag samen met Denise (2 rondjes)

Om 10u vertrokken we met als doel het Koudoumasklooster dat we niet zouden bereiken.
Via Gortyna (Aghii Dekka) reden we door de Messaravlakte. In Vagionas namen we de afslag via Loukia naar het Asteriougebergte. In Pano Kapteniana stopte het asfalt en vroegen we aan enkele bewoners die op hun dak aan het werken waren of we in de goede richting zaten voor het Koudoumasklooster. Een jongere dame antwoordde dat dit wel degelijk het geval was maar de weg was moeilijk en enkel bereidbaar met een 4x4.  Luc zag dit evenwel niet zitten en zei dat hij te voet terug zou keren en wij moesten maar zonder hem verder. We kwamen tot besluit dat we mee terug zouden keren want de weg terug naar Loukia was 13km lang en er was geen beschutting tegen de hitte onderweg. Jammer maar helaas.
We reden dus terug door het gebergte richting Zaros waar we het middagmaal gepland hadden. Hoe dichter we Zaros naderden en hoe meer ik aan eten dacht hoe slechter ik me begon te voelen. Het rijden ging zonder problemen maar toen we in Zaros aankwamen had ik totaal geen zin in eten en terwijl de anderen van hun middagmaal genoten zette ik de wagen in de schaduw en ging op de achterbank liggen. Bij hun terugkeer stelde Luc voor om het stuur over te nemen en terug naar het hotel te rijden, wat ik in dank aanvaardde. We namen ons aperitief (ik plat water) en legden nog een kaartje op het terras. Tegen de avond aan voelde ik me nog zieker en terwijl de anderen naar het centrum wandelden voor het avondmaal bij Ariston ging ik tussen de lakens. Het was die dag 33 graden Celsius geweest en ik had het koud terwijl het nog warm was op de kamer. Gelukkig vond ik een dikke deken in de kleerkast en toen viel ik rillend in slaap. Omstreeks middernacht kwam Anny thuis en werd ik even wakker om een aspirine te nemen. Ik had koorts en de oorzaak, zo ondervond ik later, was een darmontsteking. Anny vermoedde dat ik de listeria bacterie had opgedaan bij de maaltijd in Onar, waar ik Roquefortsaus bij het vlees had gegeten. Ik sliep die nacht rustig verder en ontwaakte pas om 7u10 de volgende ochtend. 

Asteriougebergte met Messaravlakte en Idagebergte op de achtergrond.

Zondag 6 september 2009
(Valsamoneraklooster - Vrontisiklooster - Zaros)

Om 7u10 werd ik wakker en voelde me redelijk goed. Geen koorts meer, maar het ontbijt bestond uit een boterham met konfituur en een glas water. Ik had totaal geen honger.

De bedoeling was om vandaag via Lochria (Idagebergte) een onverharde weg naar de Psiloritis (hoogste top van Kreta) te volgen, maar wegens de panische angst van Luc voor dergelijke wegen in het gebergte hebben we deze weg links laten liggen.

Ons volgende doel was de Agios Phaneromenikerk van het Varsamoneriklooster (Valsamonero) in de buurt van Vorizia. Na wat rondgecirkeld te hebben vonden we uiteindelijk dit kleine kloostertje dat bewaakt werd door een jongedame. Vriendelijk nodigde zij ons uit om de kerk te bezichtigen, maar foto's mochten we er niet nemen wegens de oudheid en de authenticiteit van de muurschilderingen die onderhevig zijn aan flashlights.  We brandden er een kaarsje en kochten er een postkaart van een ikoon.

Moni Varsemoneri met de Agios Phanerioskerk

Vandaag stond er nog een klooster op het programma, het Vrontisiklooster nabij Zaros. Waar we enkele jaren geleden inkom moesten betalen was de toegang ditmaal gratis. Ik herkende nog de enige monnik die werkzaam was in dit klooster. Net buiten het klooster kan men de Fontein van Adam en Eva bewonderen. Er staan metalen kroesjes om het water uit te bron te drinken.

1. Fontein van Adam en Eva - 2. Ingang Moni Vrontissi - 3. & 4. Moni Vrontissi

Natuurlijk namen we het middagmaal aan het meer van Zaros, maar wegens geen honger hield ik het bij een fles water. Na de maaltijd deden we nog een wandeling naar het Agios Nikolaoskloostertje waar een grote nieuwe kerk in aanbouw was. Hier ligt de mond van de Rouvaskloof in een zeer bosrijk gebied.

 Zaros

Via Sata, Klima en Tymbaki reden we terug naar Agia Galini waar we ons aperitief namen (voor mij water) en een kaartje legden in strandbar Lava. Voor ons laatste avondmaal bezochten we Aris, maar meer dan twee minuscule stukjes pizza kreeg ik er niet in.

Maandag 7 september 2009

Transfer naar Rethymnon

Wegens darmproblemen heb ik het lopen maar zo gelaten vandaag. Ik had al twee dagen vrijwel niets gegeten en nog steeds had ik geen honger.

Onmiddellijk na het ontbijt maakten we onze valiezen klaar en staken die in de wagen. We reden met een Suzuki Jimmy en er was plaats voor 4 personen en twee valiezen. We hadden 4 valiezen en nog wat handbagage, dus werd het puzzelwerk. We hebben de valiezen er zeker 5 maal terug moeten uithalen tot we de meest ergonomische constructie in elkaar hadden gekregen. Nog even vastgebonden met een touw en zo konden we vertrekken. Het afscheid van Nikos was hartelijk en we beloofden terug te komen. (Ik heb trouwens mijn reis naar Kreta al vastgelegd voor september 2010 en we verblijven andermaal een week bij Nikos) Ook kregen we nog een fles wijn mee voor onderweg.

We vertrokken omstreeks 10u maar eerst maakte ik nog een ommetje langs het centrum waar ik in de plaatselijke apotheek voor €3 een doosje Ercefuryl kocht. Daarna zetten we de tocht naar Rethymnon in, waar we hadden gereserveerd in Hotel Fortezza, in het centrum van de oude stad. Ik verkoos het traject via de flanken van het Idagebergte want dat is veel leuker dan langs de grote weg, die ik verliet in Nea Krya Vrysi om langs Agios Ioannis, Nithavris, Kouroutes en Fourfouras aan het Assomatosklooster te geraken. Dit klooster was in restauratie en mijn maat Vassilis had er aan meegewerkt. Na een kort bezoek reden we verder naar Agia Foteini waar we op een terras van een drankje genoten. Ik hield me nog steeds aan plat water. Van daaruit zetten we koers naar Rethymnon tot we aan de Potamondam kwamen. Dit stuwmeer in de vallei bestaat nog maar een jaar of twee. Vijf of zes jaar geleden was er op de bodem van de vallei nog een dorpje waarvan ik de naam vergeten ben, maar ik ben er ooit doorgereden. Er waren zelfs een paar kleine zaakjes, waarschijnlijk wel een kafeneion. Eigenlijk maar een straat waarlangs een vijftigtal huizen stonden. Het jaar nadien waren de huizen leeg en liep er nog een enkeling rond en waren er werken aan de stuwdam. Weer een jaar later was het dorp met de grond gelijkgemaakt en was de Amari-dam reeds volledig opgebouwd. En nu heet het Potamondam en is de kleine vallei ondergelopen, terwijl men hier en daar nog de bruine kruin van een rottende boom kan aanschouwen.

1. Moni Assomaton - 2. Potamon-dam - 3.Boomkruinen in het stuwmeer - 4. Potamon-dam

Via Prassies bereikten we Rethymnon en konden we onze Jimmy op de parking van Hotel Fortezza kwijt.

Na het aperitief aan de Rimondifontein, ik riskeerde een Campari-soda, genoten we van het avondmaal bij onze vrienden in Restaurant To Pigadi. Mijn eetlust was min of meer aan het terugkomen. Een hele geruststelling als je weet wat Haris allemaal op je bord kan toveren. Het weerzien was hartverwarmend.

1. Prassies - 2. Aperitief aan de Rimondifontein - 3. Hotel Fortezza - 4. Meze in To Pigadi

Wordt vervolgd ...

Vrijdag 29 augustus 2008

Aankomst in Mykonos

Hele vroege vluchten zijn best leuk. Je staat in het midden van de nacht op, zodat je het tweede deel van je slaap kunt doorbrengen in het gezelschap van een knappe airhostess van het Belgische TNT Airways.  De aanzet tot dit genoegen bestond uit een intensieve worsteling van mijn gevoelige smaakpapillen met een wat verzuurde donkere Leffe in de luchthavencafetaria. Hebben ze daar dan geen tijd om hun leidingen te spoelen? En een cursus vriendelijkheid zou ook geen overbodige luxe zijn. We vertrokken met de vlucht van 5u55. Het ontbijt op dergelijke vluchten is ook niet om over naar huis te schrijven maar het wordt tenminste geserveerd mèt een glimlach van die knappe hostessen nadat ze een reeks LO-lessen ten beste hebben gegeven.

Omstreeks 10u30 werd er geland op Kratikos Aerolimni Mykonos en een uurtje later waren we in Hotel Hermes, een klein en lieftallig hotelletje op de heuvelkam met een prachtig panorama op Mykonos en de baai. Te voet zou de afdaling naar de haven een kwartiertje duren, terug waarschijnlijk iets langer.

Na ons geïnstalleerd te hebben in een kamer met dat fenomenale uitzicht besloten we tot een kleine wandeling naar beneden. En daar vonden we de mooiste en overbekende plaatjes van Mykonos. De witte molentjes, Little Venice, het Paraportianikerkje en het witte kapelletje met de hemelsblauwe koepel aan de pier waar steeds enkele pelikanen bereid worden gevonden om voor de foto te poseren. De crew bestaat uit een drietal en ze heten alledrie Petros. Ze presenteren zich met een air alsof ze de catwalk bewandelen en je kan ze zelfs aaien. 

Na onze wandeling vonden iets wat op een leuk authentiek restaurantje leek, maar dat was buiten de waard gerekend. Restaurant Babulas aan de haven was niet goedkoop en het eten was klaargemaakt door een kok met een smaakpapillenprobleem.
Na de maaltijd wilde Anny even rusten op de hotelkamer en dat was voor mij het signaal voor een eerste loopje op het eiland. Het was 16u37 toen ik vertrok naar het enige dorp van betekenis op het eiland: Ano Mera. Het was lekker warm, 31 graden, en ik liep relax en soepel en bijna 13km in 1:05, heen en terug langs de grote weg. Hier hou ik dus van. De ganse weg in de zon, geen al te druk verkeer, en een glooiend parcours. This is the real thing. Dé ultieme zaligheid. Als endorfinen echt bestaan zitten ze hier verscholen.

Na een verkwikkende douche daalden we bij zonsondergang af naar het centrum voor een wandeling door de supergezellige straatjes van Mykonos. Uiteindelijk besloten we ons avondmaal te nemen in restaurant Paraportiani en dat bleek een voltreffer. Ik had een steak met roquefortsaus en frieten. Ik weet het, 't is geen authentieke griekse schotel, maar hij was klaargemaakt met extra veel saus zoals ik het graag heb, en ook Anny was in opperste zaligheid met haar tsipoura (goudbrasem.) Met aperitief, elliniko metrio (griekse halfzoete koffie) en metaxa waren we amper 70 Euro kwijt voor ons beiden. Dit bleek dan ook vrij goedkoop voor een dergelijke epicentrische plek in het supertoeristische mondaine Mykonos. 

Omstreeks 23u startten we de klim naar het hotel en bleven we nog tot na middernacht op het terras zitten om te genieten van de nachtelijke warmte, de lichtjes van Mykonos en de weerspiegeling van de verlichte cruiseschepen in de baai. Mykonos heeft van de eerste dag af een hele sterke indruk op me gemaakt.

Zaterdag 30 augustus 2008

Zwerven door Mykonos

Het was nog donker toen ik wakker werd. Eén blik door de openstaande balkondeuren en ik zag heel Mykonos en de baai. Dit was een panorama waar je plat van achterover slaat en als ik toevallig niet in mijn bed lag was dit misschien ook gebeurd. Het was bijna 5u45 toen ik met mijn fototoestel in de aanslag op het balkon ging zitten.

Om 7u39 stond ik op straat, klaar voor mijn ochtendloopje. Ik besloot naar Fanari te lopen, tot aan de vuurtoren. Zes km glooiende asfaltweg en het laatste stuk onverhard, maar goed beloopbaar. Enkele honderden meters voor de vuurtoren kwam er plots een loslopend blaffend hondenbeest vanuit een privéterrein zodat ik wijselijk stopte en terugkeerde. Dergelijke situaties kan ik missen als kiespijn. Ik heb een bloedhekel aan die mormels als ze zich zo agressief gedragen. Gelukkig achtervolgde hij me niet. Na 12km en een uur later stond ik terug aan het hotel.

Het was heel rustig in het hotel en het ontbijtbuffet was volledig in orde, met spek, worstjes, gebakken en gekookte eieren, vers brood en heerlijke koffie. En griekse yoghurt met honing. En alle andere ontbijttoestanden. De meeste koppeltjes in de ontbijtruimte waren voor de helft mannelijk. En voor de andere helft ook.

Na een jeepsafari geboekt te hebben voor maandag daalden we af naar de stad waar we de ganse dag doorbrachten met rondzwerven. Elk straatje is anders en toch weet je nooit precies waar je je bevindt. Dit is een echt labyrint. Hier kan ik uren en uren verslijten. Gewoon mijn neus achterna en zien waar ik uitkom, en zelfs dat heeft geen belang. Altijd kom je aan het water uit en altijd vind je een aangenaam terrasje.

Na wat winkelen, een respectabel aantal terrasjes en een simpel middagmaal keerden we terug naar het hotel voor een douche en avondkledij. De avond brachten we door in restaurant Paraportiani.

Zondag 31 augustus 2008

Zwerven door Mykonos 2 

Om 7u16 startte ik mijn ochtendloop, richting Panormos, maar wegens weeral een grote hond (rotbeesten altijd) op mijn weg ben ik na 1km teruggedraaid en zette ik maar weer koers naar Ano Mera, langs de grote weg. 15km in 1u17.

De rest van de middag was een replika van gisterenmiddag. Ik kan hier dagenlang rondzwalpen, dit verveelt nooit. Kijken naar het ophalen van het huisvuil (door de smalle straatjes kunnen nu eenmaal geen vuilniswagens) en zelfs het kuisen van vis achter de kerk wordt plots een interessante bezigheid. Ik zou hier 100 jaar worden.
Het avond-aperitief namen we in Little Venice. 1 'sex on the beach' en 1 manhattan kostte me 24 Euro. Aan dit tarief heb ik in Kreta een grote jerrycan met raki en misschien wel 'sex with a bitch'. Ik besluit om mijn 100 jaar toch maar elders door te brengen. Dit kan mijn bruine niet trekken. Mykonos is zowat het duurste griekse eiland dat ik al bezocht heb, en ik heb er toch al enkele bezocht.
Als avondmaal namen we een mixed-grill in the Pelican. Niet slecht maar Paraportiani is net iets beter. En deze ééngangsuitspatting kostte me weer 81 euro.

 Maandag 1 september 2008

Off-road jeep safari op het eiland Mykonos.

8u. namen we ontbijt en om 9u45 startte de off-road safari.
We deelden de Suzuki Jimmy met een al wat ouder Nederlands echtpaar. Het waren vriendelijke vlotte mensen, dus dat viel mee. We zouden elk een deel van het stuurwerk voor onze rekening nemen.
Het eerste doel was de vuurtoren van Fanari in het noorden. Van hieruit hadden we een prachtig zicht op de baai van Mykonos. Daarna reden we via Panormos naar het artificiële Marathi-meer. Weinig bezienswaardig maar we genoten van het landschap en we genoten van een griekse koffie aan het strand van Panormos. De volgende stop was in Ano Mera, waar we voor de gesloten deuren van het Paleokastro-mini-kloostertje stonden. Maar het panorama vanaf de naburige kapel was ook mooi.

Meer naar het Oosten, in de buurt van Kakorati stopten we op het terrein van de verlaten bauxietmijnen en van daaruit zetten we koers naar het schiereiland Divounia waar we het middagmaal namen in Fishtaverna Markos in Agia Anna.
Als afzakkertje dronken we nog een ouzo aan Agrari Beach in het zuiden van het eiland.

Het eiland Mykonos doet een beetje verlaten aan. Er is geen industrie, geen landbouw, geen economie. Alles producten dienen ingevoerd en zijn daarom duur. Iedereen leeft van het toerisme vanuit de stad Mykonos, het kloppende hart van de Cycladenarchipel. Natuurlijk zijn er ook nog enkele mondaine strandjes heel populair bij de toeristen, maar deze genoegens vallen, samen met het zwembadflaneren en het discotheken-nachtbraken ietwat buiten ons interesseveld.
We namen hartelijk afscheid van het Nederlandse koppel. We hadden samen een heel aangename dag doorgebracht en we zouden elkaar waarschijnlijk nooit weerzien.

Het avondmaal namen we in restaurant Pelican want 'onze' Paraportiano was volzet.

Dinsdag 2 september  2008

Ano Mera

 Om 7u30 vatte ik mijn ochtendjogging aan naar Ano Mera en van daaruit naar Kalafatis aan de zuidoostkant van het eiland. Ik nam dezelfde weg (met de wind tegen) terug en arriveerde in het hotel na anderhalf uur en 18 km.

Na het ontbijt maakten we een wandelingetje door Mykonos en waren we getuigen van het locale dagelijkse leven zoals het is: het 'gesloten' restaurant Paraportiani -  het kunstwerk waar de verse vis op verkocht wordt met het mooie dolfijnensculptuur - groenten- en fruitverkoop aan de haven (import)

En verder: het 'leven' zoals het is (door de smalle straatjes kunnen nu eenmaal geen Corbiards) - blik op het interieur van de kerk - het periptero (kiosk) - het locale kleine strandje.

In de namiddag namen we de bus naar Ano Mera (ticket € 1.40) waar we het Panagia Tourliani-klooster bezochten.

Behalve dit klooster, het marktplein met het gemeentehuis, enkele tavernes en een kafeneion is er niet veel te zien in Ano Mera. Het middagmaal namen we in taverna The Fisherman, lekker eten, niet duur, vriendelijke bediening.

Het aperitief (ouzo uit onze frigo) namen we op het balkon van onze hotelkamer. Dit was net iets goedkoper dan in Little Venice en zeker zo romantisch. Dus toch 100 jaar hier?

Het avondmaal namen we andermaal in Paraportiono, waar ook de Petrossen aanschuiven voor hun dagelijkse lekkernij. Eerst roept Petros de patron. Deze neemt de bestelling op en geeft deze door aan de kelner, terwijl Petros deemoedig met het hoofd gebogen wacht. De kelner serveert uiteindelijk de gevraagde culinaire hap op professionele wijze.

Onze laatste dag in Mykonos hebben we afgesloten met een avondwandeling langs de haven. Bootjes kijken.

 Woensdag 3 september 2008

Transfer naar Santorini

 Om 10u35 namen we de Vodaphone vleugelboot 'Highspeed 2' naar Naxos. De zee was rustig en reeds een uur later zaten we op een terrasje in de haven van Naxos te wachten op de Blue Star Paros naar Santorini.

Na een halfuurtje met de bus vanuit de haven, Athinios Port, arriveerden we omstreeks 16u30 in Hotel Volcano View op amper 3km van de hoofdstad Fyra. We betrokken kamer 177 en hadden een formidabel panorama op de Caldera.  

 Om 19u30 namen we het hotelbusje naar Fyra voor een avondwandeling door het stadje en kozen we een plekje op een terras van Restaurant The Greeks in de winkelwandelstraat met een authentieke uitstraling, een goede keuken en een britse kelner die de ambiance erin kon brengen. 

Om 22u namen we het laatste busje naar het hotel terug en natuurlijk hadden we nog zin in een Metaxa in de hotelbar.

Donderdag 4 september 2008

Fyra

Om 6u45 kwam de zon pas op en om 7u stond ik klaar voor een jogging naar Kamari aan de andere kant van het eiland. Ik liep eerst richting Athinios Port en sloeg dan linksaf naar Messari, steeds dalend. Van Messari richting Kamari waar ik na 7.5km terugkeerde aan de blauw-witte klokketoren. Vanaf daar was het terug bergopwaarts. Ik liep 15km in 1:18.

Na het ontbijt maakten we een wandeling naar Fyra (ca. 30 minuten) dat boven aan de rotskust ligt en een haventje bedenaan heeft dat bereikbaar is via een kabelbaan. Je kan er ook met ezeltje op en af. Het is ook daar dat de grote cruiseschepen aanleggen voor een bezoekje aan Fyra. Het middagmaal namen we in restaurant Socrates View. Groot terras op eerste verdieping met zicht op de oostkust van Fyra.  

 Het avondeten namen we in restaurant Naoussa, speciale kaart met progressieve combinaties, maar weinig culinair niveau op het bord zelf. De sfeer in Fyra is wel erg aangenaam 's avonds. De grote massa, die dagelijks van de cruiseschepen afkomt, is dan terug vertrokken en de plaatselijke toeristen bevolken de gezellige winkelstraatjes en de terrasjes.

Vrijdag 5 september 2008

Rondrit met de bus door Thyra

Thyra, met als hoofdstad Fyra, is het grootste van de vulkaaneilanden die de naam Santorini dragen. Het is dat eiland met de croissantvorm. En dan zijn er nog enkele kleinere, Palia en Nea Kamena, het kleine Aspronissi en Thirassia, waarvan slechts het laatste bewoond is.

Om 7u deed ik een loopje van het hotel naar Fyra (2km) en terug op snelheid met nog 1km uilopen goed voor 5km.
Na douche en ontbijt bezochtten we de Agios Ioanniskerk in Fyra.

In de namiddag namen we het toeristenbusje (met West-Vlaamse gids) voor een rondrit met een eerste stop aan de Panagia Episkopi, de oudste Byzantijnse kerk van Santorini (anno 1115) Ze is gesitueerd tussen Messaria en Kamari en heeft de Turkse bezetting, de grote aardbeving van 1956 (Richter 7.8) en een brand doorstaan. De restauratiewerken duurden wel 30 jaar.

 De volgende stop was in Mesa Gonia, waar we een wandeling maakten door het bijna verlaten dorp dat volledig verwoest werd door de aardbeving. Er staat nog wel een kerkje en hier en daar is er een nieuwbouw bijgezet, maar het overgrote deel zijn ruïnes.

Daarna brachten we een bezoek aan Pirgos, dat op een heuvel gebouwd is, aan een zijweg van de grote weg tussen Messaria en Kamari. Beneden zijn enkele taverna's en via enkele nauwe straatjes kan je naar de top waar je van een prachtig panorama op Fyra en het verder gelegen Oia kan genieten. In de nauwe straatjes verkoopt men de lokale honing en handwerk. Je kan ook met een ezeltje naar boven.

Na een drankje in plaatselijke taverna reden we naar Imerovigli (eerste foto) de duurste wijk van Fyra. Naar verluidt zou je daar gemakkelijk 300.000 Euro neertellen voor een krot. En van daaruit reden we, naar een korte wandeling, verder naar Oia (volgende foto's) waar we een uurtje voor zonsondergang aankwamen. Duizende mensen komen ernaar kijken en willen in Oia de zonsondergang fotograferen. En als gedreven kuddebeesten hebben we ons bij de massa aangesloten voor ook zo'n foto.

Na de zonsondergang bracht de bus ons naar het hotel. Na een douche reden we terug naar Fyra. Daar namen we uitgebreid de tijd voor een avondmaal in restaurant Stani. We keerden pas laat terug per taxi, wat ons slechts €5 kostte. 

Zaterdag 6 september 2008

Boottocht naar de eilanden

 6u50. Jogging naar Kamari. 8km afdalen tot aan de heuvel van Ancient Thera ben dan dezelfde weg weer terug bergop. Samen 16km in 1u16.

Om 11u vertrokken we met de Odysseas, vanuit Athinios Port, voor een trip naar Nea en Palia Kamena en Thirassia. Vanaf de boot hadden we zicht op de rotskust met bovenaan ons hotel en ook maakten we een tussenstop in de haven van Fyra.

Dan werd er koers gezet naar Nea Kamena, onbewoond en vulkanisch met niets dan stof en stenen. We meerden aan voor een wandeling.

Na inscheping voeren we richting Palia Kamena, waar we niet aan land gingen maar daar was wel een zwemuurtje gepland in het zwavelrijke water van het kleine baaitje. Eigenlijk is Palia Kamena wel bewoond, en dit door 1 man die de kapel onderhoudt. Hij krijgt wel alle dagen veel bezoek. 

De laatste stop hielden we in het kleine haventje van Thirassia. De hoofdstad Manolas ligt boven aan de rotskust, maar om deze te bezoeken was nauwelijks tijd voorzien. We stelden ons tevreden met een lichte maaltijd in het gezellige haventje met de naam Korfos.

De trip eindigde in Athinios Port op Thira waar we ons na de douche naar het centrum van Fyra begaven voor een maaltijd in ons favoriete restaurant The Greeks.
Na onze maaltijd vroeg de patron, met de onuitsprekelijke naam Ποθιτης, of we aan zijn tafel nog een afzakkertje wilden drinken. Aangenaam verrast door deze eer die ons te beurt viel hebben we tot vrij laat in de avond van de Tsikoudia genoten. Tsikoudia of raki (in Rhodos heet het Summa) is een sterke drank die  gestookt wordt van het restant van geperste druiven; dus de takjes, de pitten en de pellen. De drank is kleurloos, heeft de intense smaak van druivenpitten, en een alcoholgehalte dat variëert rondom 40%.
 

Zondag 7 september 2008

Ancient Thera & Kamari

Geen trainingsloopje vandaag ... wel een rustig ontwaken met panorama op de Caldera, waar de ochtendzon op het kleine Aspronisi scheen. Onderaan de rotsen onder onze kamer lag nog de markering van de plek waar de vorige zomer een cruiseschip gezonken was.

Na het ontbijt namen we het hotelbusje naar Fyra, waar we de lijnbus naar Kamari namen. Alle lijnbussen vertrekken uit Fyra en hebben dezelfde eindbestemming: Fyra.
Omstreeks 10u startten we de wandeling bergopwaarts naar Ancient Thera, dat bovenop de heuveltop, tussen Kamari en Perissa gelegen is. Ancient Thera was 2000 jaar voor Christus de hoofdstad van het eiland. Nu is het één grote uitgestrekte ruïne met een vroeg Christelijke basiliek, de Agios Stefanos.
Vanop de heuveltop heb je een mooi panorama op Kamari en de landingsbaan van het vliegveld van Santorini. De klim naar Thera, over verharde weg, duurt ongeveer een halfuur. Je kan ook met de wagen naar boven en er is parkeerplaats.

http://www.therafoundation.org/

Om 12u waren we terug in Kamari en kozen een terrasje (Estiatorio Skaramagas) op de promenade uit voor ons middagmaal. Daarna wandelden we de promenade af en gingen even de zee in.

Om 17u namen we de bus naar Fyra en kwamen met het hotelbusje terug naar het hotel.
Om 17u30 deed ik nog een trainingsloopje via Fyra en Messaria van ongeveer 10km en 47 minuten. De temperatuur was ongeveer 30 graden en daar genoot ik van.

Om 22u reden we met het hotelbusje naar Fyra voor ons laatste avondmaal in de Greeks. We namen afscheid van Pothitis en ik kreeg zowaar nog een CD cadeau. De man bezat naast zijn restaurant nog een souvenierswinkeltje, een hotel, en een reisagentschap.

Maandag 8 september 2008

De terugkeer naar huis

Om 10u30 haalde de bus ons af aan het hotel om ons naar de luchthaven (Kratikos Aerolimenas Santorini) te voeren. Opmerkelijk was dat we in een bus zaten met enkel Duitsers en in de luchthaven kwam daar de verklaring voor. Eigenlijk was die bus niet voor ons bestemd, want onze vlucht had minstens 4u vertraging. De reisleider bood aan om ons terug naar het hotel te voeren maar daar had ik weinig zin in. We zaten niet zo ver van de kustplaats Kamari dus vroeg ik of hij ons daarheen kon brengen. En dat kwam dan mooi uit want hij moest daar in een plaatselijk hotel mensen afhalen voor hetzelfde vliegtuig als het onze. En daar konden we dan ook nog tijdelijk onze bagage onderbrengen.
En dit was dus voor mij de kers op de taart: nog een extra middag in Kamari met een lekkere maaltijd en een fles wijn aan de kustpromenade en zicht op zee. Voor mij mocht men de vlucht nog wel 100 jaar vertragen.

--- ~~~ § ~~~ ---

13 maart 2009

Aankomst in Pafos

Vlucht Jetair JAF5971 - Zaventem 16u20 (GMT+1) - Pafos 21u35 (GMT+2)
Om 23u aangekomen in Hotel Pafos Gardens onder het genot van zacht regengedruppel.
Nadat ik bijna de verkeerde valies mee naar binnen genomen had maakten we kennis met Marc en Bianca waar we een aantal dagen mee zouden optrekken doorheen Cyprus. We zijn met ons vieren tot 02u 's nachts in de bar blijven zitten en ik heb daar dan maar weer een liter bier in mijne gilée gegoten. Gelopen heb ik vandaag niet gedaan.

14 maart 2009

Eerste dag in Kato Pafos

Om 6u37 opgestaan en 5.5km losgelopen langs de Poseidonos. De zee vertoonde schuimkoppen en de golven sloegen over de dijk. Her en der lagen reclamepanelen omver gewaaid. De wind (6 à 7 Bft.) stond WNW en dat was precies de richting waarin we morgen het grootste deel van de marathon dienden te lopen.

Om 8u15 genoten we van een continental breakfast (spek, worstjes, gebakken eieren, boontjes in tomatensaus, gebakken tomaten en gebakken aardappelen en groenten alsook fruit, yoghurt en andere ontbijttoestanden)

Om 9u15 wandelden we een kilometertje de Poseidonos af naar Hotel Athena Beach waar ik mijn startnummer kon afhalen. Betty van de organisatie zei me dat de wind morgen wel zou afnemen, maar waarschijnlijk zat er een dikke barst in haar kristallen bol.

Op de middag wandelden we naar de oude haven en het Turks fort en genoten we van een goede maaltijd in The Pelican Inn. Ikzelf spaghetti en Anny een Tsipouro (goudbrasem) met daarbij natuurlijk een flesje rode wijn.

Na de koffie maakten we nog een wandeling langs de kust tot we geheel uitgewaaid aan het hotel aankwamen.

Het avondeten namen we in het hotel. We hadden half pension genomen omdat het in dit hotel niet anders kan en omdat we van vorig jaar wisten dat de maaltijden in het hotelrestaurant best lekker waren en de sfeer was er rustig, gezellig en meestal met Griekse muziek overgoten.

Na een aangename babbel met Marc en Bianca zocht ik om 23u mijn bed op. Ik had de volledige avond doorgebracht zonder alcohol, een unicum. Ik stelde mijn GSM alarm op 5u30 en genoot van een rustige slaap.

Zondag 15 maart 2009

Verslag marathon

Om 5u35 nam ik een lekkere warme douche en tijdens het aankleden at ik twee stukken rijsttaart die ik vrijdag in de frigo had gezet. Om koffie te maken had ik geen zin, dus goot ik er maar een paar slokken water achterna.

Om 6u vatte ik de wandeling naar de oude haven aan. Dit nam slechts 20 minuten in beslag zodat ik daar samen met een Brit als eerste aankwam. Nog enkele Britten vervoegden ons gezelschap en ook de winnaar van vorig jaar, de Jordaniër Khaled Al Sjeikh diende zich aan.
De zee zat nog steeds vol schuimkoppen en de golven sloegen over de kadeboord. Ook lagen er nog reclamepanelen omver gewaaid. De middagtemperatuur zou slechts 16 graden halen (21° in 2008)

Het was precies 6u50 toen de eerste bus naar Petra tou Romiou (aan de Zuidkust) vertrok en ik een praatje maakte met Khaled. Hij had toen een tijd van 2u54 gelopen en vertelde me dat hij in de eerste kilometer vooruit was gelopen (de eerste 3km waren relatief steil op en af) en 42km alleen had gelopen.

Om 7u30 arriveerden we in Petra tou Romiou waar de start plaats vond. Het was er vrij fris met een windkracht van 6 à 7 Beaufort. Er was slechts 1 beschuttingsplek en dat was een overdekte houten barak met verkoop van souvenirs en snoep en snacks. Ik bestelde een bekertje hete koffie dat me 2.5 Euro kostte. Gelukkig had ik nog vlug een paar Euro's in mijn portemonnee gestoken bij mijn vertrek. Daarna duwde ik nog een banaan naar binnen.
Er arriveerde ook een groepje UN-soldaten dat de marathon zou lopen in battledress en met volle rugzak en legerboots. Chapeau voor die mannen. Ik gaf mijn rugzakje af aan de bestelwagen.

Om 8u15 verzamelden we voor de rots van Aphrodite voor een groepsfoto van een 100-tal  lopers en om 8u30 staken we van wal. Niet echt van wal, want we bleven de kustlijn volgen. Khaled nam onmiddellijk de benen. Hij had 2 achtervolgers en ik zat daarachter in een groepje met een man of zeven waaronder een Brit en een Arabier. Het ging in de eerste 3km steil op en af maar Khaled bleef weglopen van iedereen. Het zou hem nog zuur opbreken. De overheersende windrichting waarin we liepen was WNW en de wind stond dus constant pal tegen. We hebben slechts een schamele 7km geen tegenwind gehad, de overige 35km was het beuken tegen een onzichtbare muur.
Na enkele km's liep de Arabier van ons groepje weg maar niemand volgde. Het zou zelfmoord blijken. De Brit liep aan de kop en ik daar achter.
Na een zevental km's had de rest afgehaakt en liepen de Brit (Garry Owens) en ik samen. Hoewel ik me had voorgenomen om geen kop te doen moest ik mijn plannen herzien. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om Garry alleen het zware werk te laten opknappen.
Op het lange viaduct nam ik over en samen haalden we de Arabier (Samer Slim) in. In de afdaling kwam er nog eentje met een groen shirt terug uit de achtergrond en die nam onmiddellijk de kop over.
Net voor km13 sloegen we linksaf op de lus richting luchthaven. Oef, even geen tegenwind. De groene (Martin Bauer) stak direct een tand bij en de Arabier volgde. Garry en ik moesten onmiddellijk lossen en toch liepen we km14 aan precies 4:00 en km15 aan 4:11. Toen maakten we een bocht naar rechts en kregen terug de wind pal tegen.
Aan de overkant van de weg zagen we dat Khaled was voorbijgestoken door een Amerikaan (Mark Werner - 69) die de winnaar van de marathon zou worden. Daarachter volgde nog een duo, een Brit (Steve Holyoak - 36) en een Cyprioot. Daarachter kwamen de Arabier samen met de groene.
Aan km17 was het keerpunt en kregen we bijna 2km wind mee. Garry en ik losten elkaar nog steeds af. Toen konden we ook zien dat er achtervolgers waren die niet heel ver achter ons aan zaten, maar vrijwel iedereen liep alleen; gekkenwerk met de wind als ergste vijand.
Terug op de grote weg aangekomen zagen we dat de Arabier van de groene moest lossen en na enkele km's haalden we hem andermaal in. Dit zou de laatste maal zijn. Hij bleef nog even aanklampen, maar op een helling werd het hem teveel. Steeds zat de wind pal in het aangezicht en dit bleef duren tot in Geroskipou, een voorstadje slechts 4km verwijderd van Pafos, maar daar maakten we nog 2 lussen want we hadden nog 14km te gaan.
Op een stuk bergaf moest ik Garry laten gaan en ik zou hem pas na de wedstrijd terugzien. Hij haalde de groene nog in en werd 5de in 3:08:50. Ik kreeg het intussen moeilijk en de tegenwind speelde me danig parten. Op de zware helling in Geroskipou raakte ik nauwelijks boven en in de daaropvolgende snelle afdaling stootte ik met mijn knieën bijna tot achter mijn oren. Dit was afzien.
Nog 5km te gaan en ik stak reeds de tragere lopers van de halve marathon voorbij die op hetzelfde traject zaten. Bij de laatste lus, die voor bijna 2km over hetzelfde traject liep, had ik gezien dat er een achtervolger (Mario Blasche) snel naderde. Toen deze voorbijkwam zat aanklampen er niet meer in voor mij. Ook Khaled was teruggezakt naar de 4de stek.
De aankomst ging over de Leoforo Poseidonos en overal liepen toeristen en toeschouwers.
Ik finishte om kwart voor twaalf als 8ste (en als eerste, laatste en enige Belg) in 3:16:47 doch in deze omstandigheden en met slechts een beperkte training wegens blessures moest ik wel tevreden zijn.
Op de aankomstzone aan het oude Turkse fort was er een levendige belangstelling van toeschouwers en supporters. Mijn vrouw had foto's genomen van de eerste marathonlopers en zelfs van mij.

De lopers kregen flesjes water, bananen en sinaasappels en er was GRATIS BIER VOOR IEDEREEN, ook voor de toeschouwers. Er waren groepen met jonge Cypriotische dansers en danseressen en met de muziek van de traditionele Syrtaki zat de sfeer er goed in. Op een uurtje had ik 4 grote pinten binnen en om 13u was de prijsuitreiking. Ik werd eerste in mijn categorie en kreeg zelfs een beker.

.

Daarna zijn we gezellig gaan eten, natuurlijk in The Pelican Inn, waar we Griekse sla, mousaka, stifado en daarbij een fles Cypriotische rode wijn bestelden.

Het avondeten hebben we, na een middagdutje op de kamer, in het hotel genomen en doorgespoeld met een drankje in de lounge, in gezelschap van Bianca en Marc.

Maandag 17 maart 2009

Ano Pafos en de Koningsgraven

Vandaag geen loopje, de wandeling door de bovenstad van Pafos en het bezoek aan de Koningsgraven zouden volstaan om de benen soepel te maken. Ik had niet eens veel last vandaag, de benen voelden opmerkelijk goed aan.

Na het ontbijt reserveerden we een Mitsubishi Lancer voor 's anderendaags bij Mary Sofocleous aan de Poseidonos, dicht bij het hotel. Ik betaalde €90 voor 3 dagen en we zouden de kosten delen met Bianca en Marc.

Daarna namen we op de Poseidonos bus 11 naar Pafos stad, waar we door de overdekte markt en de straatjes in het centrum kuïerden. Ook genoten we van het prachtige panorama op Kato Pafos onder het genot van een drankje op een zonovergoten terras.

Van daar af wandelden terug naar beneden, door rustige woonwijken, naar het domein van de Koningsgraven.

Na een verkwikkende douche namen we het avondmaal in het hotelrestaurant. En dat smaakte want we hadden het middagmaal overgeslagen.
De avond werd doorgebracht in de lounge waar we onze hersenen lieten kraken door mee te spelen met een Engelstalige quiz voor de vele Britse toeristen in het hotel. Natuurlijk onder weloverwogen begeleiding van koffie en Metaxa.

Dinsdag 17 maart 2009

Trip naar Akamas

Om 6u30 vertrokken voor een loopje door Kato Pafos. De Poseidonos af in Oostelijke richting en linksaf aan Hotel Amathus. Dan via de invalsweg terug naar het centrum en langs de oude haven en het Turks fort de wandelweg af naar West-Pafos. Einde weg teruggekeerd en via de Poseidonos terug naar het hotel: 12.29km in 1:07:20. Ik had in de laatste kilometers al kracht voor versnellingen.

Na het ontbijt reden we met onze grijze Lancer Mitsubishi via Coral Bay, waar Bianca een klepke kocht om de felle zon te weren, naar Agios Giorgios. Even uit de wagen voor enkele foto's van het haventje en een bezoekje aan het kerkje.

Van daar af verder naar Lara Bay, waar de schildpadden hun eieren op het strand komen leggen. Maar daar waren we nog wat te vroeg voor. We stopten omdat hier ook de wandeling naar de Avakaskloof kon beginnen.

Op een bepaalde plek werd de doorgang te moeilijk zodat we terug dienden te keren.

Van Lara Beach reden we verder tot in het toeristisch vissersdorp Latchi voor ons middagmaal. Latchi is best gezellig, eigenlijk meer een jachthaventje dan een vissersdorp, er lagen zelfs enkele marineschepen. Restaurant Linardo was een dikke tegenvaller. Mijn mousaka was mooi gegarneerd maar was totaal smakeloos en waterachtig terwijl de omelet van Bianca aangebrand was. Ik ben zelfs nog een lange broek en golf gaan halen naar de wagen omdat het zo trok in dat restaurant. Verkeerde keuze, maar je kan dat niet van tevoren weten.

De namiddag brachten we door met een wandeling langs de kust van het schiereiland Akamas, nadat we de Baden van Aphrodite hadden bezocht.

Bij een in goudkleurige zee dalende avondzon, reden we terug naar Pafos. Na de maaltijd brachten we de avond door in de lounge, waar we konden genieten van Griekse bouzoukimuziek en enkele Syrtakidansers. Natuurlijk was daar een Ellyniko metrio (Griekse mediumzoete koffie) en een metaxa bij.

Woensdag 18 maart 2009

Noord-Nicosia (het door de Turken bezette deel)

Vandaag geen ochtendloop. Om 8u30 vertrokken we reeds naar Nicosia, ongeveer 160km via de autostrade. We parkeerden de wagen aan de Pafospoort (€3.5 voor 6u) en wandelden naar het Lidras, de hoofdstraat van Nicosia. Eerst namen we koffie en gebak op de bovenverdieping van warenhuis Debenhams, waarvan je heel de stad Nicosia (of Levkosia, Lefka = wit) kon zien liggen. Ook het bezette deel met de Gotische kathedraal die omgevormd is tot de Selimiye moskee.

Je kan ook duidelijk de Turks-Cypriotische vlag zien, die de Turken op de zuidelijke flank van het Penta-Daktylosgebergte hebben aangebracht. Wat je niet kan zien is de tekst die men erbij gezet heeft: "De man die kan zeggen 'ik ben een Turk' is gelukkig."
Ik ga hier geen commentaar op geven, maar ik heb er wel mijn bedenkingen over.

Vorig jaar, januari 2008, was het Lidras nog afgesloten aan de demarcatielijn, maar  nu is er een grensovergang en door een formuliertje in te vullen, mochten we gratis het Turkse deel bezoeken. Dit visum is 3 maanden geldig. De bufferzone, waar de UN-soldaten gelegerd zijn, is nog steeds even interigerend. De huizen staan er in dezelfde toestand bij zoals ze in 1974 gebombardeerd werden. Aan de grensovergang is er wel zeildoek voor gespannen.

Bij het betreden van het Turkse deel komt men vrijwel onmiddellijk in de hoofdstraat, waar de kooplieden hun waar op de straat uitstallen en die naar de grote Selimiye moskee leidt.

De Selimiye moskee was niet toegankelijk wegens gebedsperiode. De muezzin galmde over de stad en de moslims wastten hun voeten aan de daarvoor ingerichte gebouwtjes voor de moskee.

De Büyük Han (grote herberg) is ook een imposant bouwwerk, waar winkeltjes in de gaanderijen zijn ondergebracht en waar men op de binnenplaats van een drankje kan genieten.

Na een köfdeschotel in een restaurantje achter de moskee voerde onze wandeling terug naar de Pafospoort, via de noordelijke bastionmuur.
Bij de passage door de bufferzone kon ik het niet nalaten nog enkele sfeerfoto's te nemen van de grensovergang en de westelijke demarcatielijn.
Zandzakjes, olievaten en prikkeldraad zijn de sombere getuigen van een maand oorlog in deze opmerkelijke stad.

De terugreis verliep vlot en de duisternis trad in voor we Pafos bereikten.
Het is de tweede maal dat we Nicosia bezochtten, vorig jaar het Griekse deel en dit keer het door de Turken bezette deel. Deze stad laat een diepe indruk bij me na.

Om 19u bereikten we Pafos en de avond werd traditioneel afgesloten in de lounge met koffie en ... juist ja.

Donderdag 19 maart 2009

Trip door het Troodosgebergte

6u30 - losloopje door Kato Pafos - 12.31km in 1:01:29 en een goed gevoel in de benen.

De lucht overtrok en we zouden regen krijgen. Onmiddellijk na het ontbijt reden we richting Troodos. Groot was onze verbazing toen we het hooggebergte bereikten (Troodos: >1600m) en daar een dikke laag sneeuw vonden.

Het doel in het Troodosgebergte was een bezoek aan het Kykkosklooster, het graf van aartsbisschop Makarios en de sfeer van de bergdorpen. Het Kykkosklooster is het rijkste klooster van Cyprus, heeft verschillende bedrijven onder controle waaronder de nationale bierbrouwerij en drankenproducent KEO en is tevens grootgrondbezitter in het Griekse deel van Cyprus.

Toen we uit het klooster kwamen trok men de hemelsluizen open. Het graf van Makarios dat 3km voorbij het klooster ligt, was niet bereikbaar omdat de weg afgesloten was wegens vallende rotsblokken.

Via Kato Platres reden we richting Omodos, een typisch bergdorp dat leeft van wijnproductie en toerisme. Doordat de magen een knorconcert opvoerden sprongen we eerst een klein restaurantje binnen vooraleer het dorp te verkennen.

 Daarna bezochten we het Timios-Stavrosklooster en een traditionele woning.

De bewoner van dit traditionele huis verkocht de plaatselijke zoete dessertwijn Commandaria aan de democratische prijs van €6. Aan de oude haven betaal je al vlug €9 voor een glas Commandaria.

Omdat het al de ganse tijd regende zetten we koers naar Pafos waar we het avondmaal genoten in ons favoriete restaurant GourmeTaverne. Daar hadden we vorig jaar van een succulente maaltijd genoten en ook deze maal konden we vaststellen dat dit restaurant niets van haar culinaire niveau verloren heeft. Bij onze maaltijd lieten we een fles Tsangarides Matero ontkurken, een beste rode wijn waarmee de producent een medaille gewonnen had. De maaltijd werd afgerond met een Ellyniko metrio en Metaxa. En dit laatste deden we nog even vlotjes over in de lounge van het hotel voor we de bedstee opzochten.

Vrijdag 20 maart 2009

De laatste dag

Onze laatste dag brachten we door met een winkelwandeling in Kato Pafos met daarbij aansluitend een middagmaal in onze goede ouwe Pelican Inn.
Het avondeten kregen we nog in het hotel omdat we de maaltijd van de eerste avond hadden gemist.
Om 20u10 stapten we op de bus richting luchthaven waar we met een Boeing 737 van Jetair (Smile) de terugreis inzetten. Om 2u30 landden we in zaventem.

--- ~~~~ § ~~~~ ---

Vrijdag 2 mei 2008

Aankomst in Agios Nikolaos

Vlucht met Iberworld FQ4892 naar Heraklion - vertrek 18u40. De reis hebben we geboekt via Neckermann.
Het was 1u45 toen we Hotel Hermes in Agios Nikolaos binnenkwamen. Na invullen van de papierwinkel aan de balie hielp een vriendelijke jongen ons met onze koffers naar onze kamer, die hij zelf ook niet onmiddellijk terugvond in de doolhof van ruime gangen en trappen waaruit dit hotel bestond. Na omzwervingen langs de bar en het zwembad kwamen we dan toch ter bestemming waar we nog een koud avondmaal in de frigo vonden. Kamer en badkamer waren zeer ruim en de bedden breed en comfortabel.

Zaterdag 3 mei 2008

Eerste dag in Agios Nikolaos

8u30 en tijd voor ons eerste ontbijt en verkenningstocht door het hotel. Het uitzicht over de Mirabellobaai van Agios Nikolaos was prachtig.

Het ontbijt was best in orde, alles was er wat er moest zijn. Een beetje te druk naar onze maatstaven maar er waren toch nog enkele tafels vrij aan het raam met zicht op de baai, maar dat kwam natuurlijk omdat deze plekken het verst van het buffet verwijderd waren. 

Ons eerste werk was een wandeling door Agios Nikolaos en ergens een wagen huren. We hadden geen grootse plannen maar we wilden wel een wagen voor twee weken en dus werd het een kleine Hyundai die we €250 betaalden en die we mochten achterlaten in Rethymnon waar we de tweede week zouden verblijven. Onze wandeling liep langs het Voulismenimeer, een natuurlijk meer dat door een klein kanaaltje met de zee verbonden was.

Nadat we het meer hadden rondgewandeld en de winkelstraatjes hadden gezien deden we een terrasje aan het meer.

In de namiddag wilde Anny even rusten en dat was het geschikte moment om even een loopje te doen. Het hotel lag aan de baai dus wilde ik de kade aflopen  en startte ik in oostelijk richting. Na een tweetal km was ik een strandje met enkele terrasjes en de scheepswerf voorbijgekomen. Het parcours was niet vlak vanwege de rotskust die ik volgde. Aan het einde van de kade liep ik pardoes een openstaande poort naar een atletiekpiste binnen die vlak langs de kust lag. Het was best leuk om even wat rondjes te draaien terwijl de piste er verlaten bij lag. Ik nam een van de middelste banen, de binnenste waren bezaaid met horden en de buitenste aan de bocht met gevallen bladeren. Toch waren de banen en het voetbalplein degelijk onderhouden maar de omloop was slechts een goede 300m schatte ik.

Na een 12-tal km bereikte ik terug het hotel en na een douche en een middagdut kleedden we ons voor het avondmaal. Maar eerst een aperitiefje aan het meer.

Het hotelrestaurant was een minder goede ervaring. Het was er druk en er was slechts een tafel vrij dicht bij de keukendoorgang. Maar we hadden halfpension dus waagden we een poging. De ervaring bleef echter éénmalig; we zouden voortaan buiten eten. De avond sloten we af met koffie en Metaxa aan het meer.

Zondag 4 mei 2008

Omgeving Ag. Nikolaos
(Kritsa - Lato - Plaka)

Na het ontbijt reden we Ag. Nikolaos zuidwaarts uit om het bergdorp Kritsa te bezoeken. Hier vindt men winkeltjes met handwerk als voornaamste toeristische bezigheid. Een wandeling door de nauwe straatjes geeft een mooi beeld van dit aan het Diktigebergte grenzend dorp. De Panagia Kire kerk die net even buiten Kritsa ligt hebben we deze maal niet bezocht, maar wel zijn we enkele kilometers landinwaarts gereden om de archeologische site van Lato te bekijken.

Van Lato reden we via Marnelides, Exo Lakonia, Limnes en Kasteli richting Elounda. Omdat we Elounda al gepland hadden voor een volgende trip reden we verder langs de kust naar Plakas waar we uitgebreid genoten van een aperitief en het zicht op de baai met het melaatseneiland Spinalonga, wachtend op onze maaltijd in taverna Delphin.

Na een kleine wandeling reden we terug naar Agios Nikolaos waar ik nog een loopje naar de atletiekpiste deed, maar moest vaststellen dat de poort vandaag gesloten was. Na 8km doorheen het stadje te toeren zocht ik het hotel op voor een douche.

Tegen de avond aan zochten zetten we ons in de enige ouzeri aan het meer en lieten ons meze (griekse hapjes) voorschotelen, waar we een hele avond mee vulden. Als afzakker dronken we nog een Metaxa in de bijna gesloten hotelbar aan het zwembad.

Maandag 5 mei 2008

Uitstap naar Noord-Oost Kreta
(Mochlos - Sitia - Moni Toplou)

Onmiddellijk na het ontbijt vetrokken we in oostelijke richting, via Pachia Amos en Kavousi naar onze eerste stop in Mochlos, waar we een wandeling deden. Mochlos is een heel klein dorpje aan de kust met amper een toeristische infrastructuur. Vanuit het dorp heb je een zicht op het eilandje dat net tegenover het strandje ligt.

De volgende stop hielden we in de grotere stad Sitia waar we ook een licht middagmaal namen op één van de vele terrasjes aan de kade. De promenade was op dat moment bijna geheel gerenoveerd.

Dan ging de tocht verder naar de noordoostelijke hoek van Kreta waar ook het van de Bounty-reclame bekende palmenstrand gevestigd is. Omdat we hier al geweest waren en omdat we dit niet echt een interessante plek vonden, richtten we ons naar het Toplou klooster, dat verlaten in een uitgetrekt natuurgebied licht. Moni Toplou is een historisch burchtklooster waaromheen een 10-meter hoge dikke muur loopt. Het klooster is goed onderhouden en de muren zijn versierd met fresco's uit de 14de eeuw. Er is ook een museum met camerabewaking van waardevolle iconen en andere kerkschatten maar fotograferen is niet toegelaten.

Van hieruit reden we terug naar Agios Nikolaos voor het avondmaal in een restaurantje met uitzicht op het meer.

 
Dinsdag 6 mei 2008

Tocht naar de Zuidkust
(Kalamafka - Mirthos - Yerapetra)

 Reeds vrij vroeg voor het ontbijt vertrok ik voor een duurloop op de atletiekpiste indien deze toegankelijk zou zijn. De grote poort was andermaal gesloten maar aan de achterzijde ontdekte ik een klein verroest ijzeren poortje dat niet op slot zat en alzo kon ik mijn rondjes op de piste doen. Ik schat dat ik die ochtend een 19-tal km heb gelopen.

Na de douche en het ontbijt reden we in oostelijke richting tot aan Istrio, waar we de afslag naar Kalamafka namen, een dorpje aan de voet van een rots waarop een grotkapel te vinden was, met een trap bereikbaar en van waaruit men de kust kon ontwaren.

Via Anatoli bereikten we de grote kustweg naar Yerapetra, maar daar kozen we voor westelijke richting. Onze benzinemeter stond niet erg hoog meer dus zou een tankstation van pas komen. Het eerste benzinestation dat we tegenkwamen was gesloten, hoewel er duidelijk personeel rondliep, maar het volgende was gelukkig open. Enkele kilometers verder bereikten we het slaperige kustdorpje Mirthos. Wel toerisme, maar steeds rustig en authentiek gebleven. Na een wandeling doorheen het dorp namen we plaats op een terrasje voor een lichte maar gevarieerde mezemaaltijd.

Vanuit Mirthos ging de tocht terug naar Yerapetra waar we een wandeling langs de kustpromenade maakten en van een koffietje genoten op een terrasje op de dijk. Yerapetra is de meestzuidelijk gelegen stad van Europa, maar heeft qua bezienswaardigheden niet echt veel te bieden.

Vanuit Yerapetra reden we via de grote weg terug naar Ag. Nikolaos waar we de avond doorbrachten in tuinrestaurant Avli, een authentiek Kretenzisch restaurant, het beste dat we hebben bezocht in Ag. Nikolaos: typische gerechten, aangename sfeer, bazin aan het fornuis en vriendelijke bediening door de patron. En zoals meestal in Kreta: een raki bij de rekening.

Woensdag 7 mei 2008 

Marktdag
(Ag. Nikolaos - Elounda - Spinalonga - Plaka - Sissi)

Voor het ontbijt trok ik weer naar de atletiekpiste, die ik weer kon betreden via het ijzeren achterpoortje, voor een rustige 10km.

Het was woensdag en dat is dus marktdag in Ag. Nikolaos en dat is steeds een leuk tijdverdrijf. 't Is wel een beetje aan de drukke kant maar de authenticiteit van de Griekse markt spreekt me wel aan.

Na een koffietje op een terras aan het meer reden we naar Elounda (Who pays the ferryman?) waar we een boottrip deden naar het eilandje Spinalonga (Kalidon) waar tot 1957 nog melaatsen naartoe verbannen werden. Spinalonga hebben we op een vorige reis al bezocht maar we wilden genieten van de uitstap en eens kijken hoever de restauratiewerken aan de bouwvallige woningen vorderden. De bedoeling is waarschijnlijk om het eilandje commercieel te exploiteren. En inderdaad, het was ik dus die de ferryman betaalde.

Na onze boottrip besloten we om in Plakas een lichte maaltijd te nemen in restaurant Giorgos.

Via heuvelachtig gebied verlieten we Plakas, zodat we nog een mooi panoramisch zicht hadden op Elounda met de landengte die het zuidelijke deel van Spinalonga met het vasteland verbindt.  Van daaruit voerde onze trip ons westwaarts tot het kleine haventje Sissi, dat door de jaren wel enig toerisme heeft aangetrokken.

Onweerswolken pakten samen zodat we ons terug naar Ag. Nikolaos begaven en waar we de avond doorbrachten in restaurant AVLI bij een lekkere maaltijd en een fles kloosterwijn uit Toplou.

Donderdag 8 mei 2008

Zuid-Oostkust Kreta
(Makri Gialos - Moni Kapsa - Perivoliakloof)

Het was zwaar bewolkt in Ag. Nikolaos maar toch liep ik voor het ontbijt naar de piste om wat rondjes te draaien. Ik was een goed uur onderweg en had ongeveer 12km gelopen. Na het ontbijt vertrokken we in oostelijke richting tot Istro, waarna we de grote weg naar het zuiden namen. Dit is het smalste deel van het eiland. In amper 12km rij je van de noordkust naar de zuidkust, naar Yerapetra. Voor Yerapetra sloegen we linksaf tot in Makri Gialos. Ook hier zagen we een duidelijke toename van het toerisme, nadat we hier enkele jaren geleden al eens geweest waren. Veel is er niet te zien, maar we namen wel de tijd voor een terrasje.

Verder naar het Oosten bereikten we Moni Kapsa, het meest Zuid-Oostelijk gelegen klooster. We parkeerden de wagen onderaan de grote weg. Eerst zouden we het klooster bezoeken en daarna een wandeling doen door de Perivoiakloof tot aan het dorp Perivolakia. Het Kapsa klooster was hoog tegen de rots gebouwd.

De Perivoliakloof was moeilijk beloopbaar, weinig paden, veel geklauter over rotsen, zoeken tussen struikgewas, maar waar het zoekwerk was, waren wegwijzers aangebracht: gele bordjes met een rode stip op een paal. In Perivolakia was één taverna waar we een simpel maar lekker maal kozen, gigandes met brood (grote witte bonen in tomatensaus) met een groot glas bier. De vriendelijke uitbater sprak Engels, was commandant geweest bij de Griekse marine.

De tocht terug naar de kust deden we over de bergen omdat het pad door te kloof toch iets te moeilijk was om het tweemaal achter elkaar te doen. We kregen de instructies van de uitbater welke weg we moesten volgen, waar we moesten afslaan en dat we het ijzeren poortje aan de splitsing moesten sluiten achter ons.
En we waren nog maar pas op pad of de wind stak op en het begon fel te regenen. We waren er niet op gekleed en er was geen beschutting tot we ergens een alleenstaande oude olijfboom vonden om onder te schuilen. Ik heb daar echt wel kou geleden. Toen de bui over was konden we verder maar kregen we een steile afdaling voorgeschoteld. Er waren momenten dat we ons moesten vasthouden aan een oude roestige buis die over de grond langs het pad liep. Maar we kregen wel een mooi panorama op de kustplaats Goudouras met al zijn serres.

Zonder kleerscheuren of breuken bereikten we de wagen reden via de grote weg terug naar Ag. Nikolaos, waar we na onze douche en het aperitief van een uitgebreide maaltijd genoten in restaurant La Strada. Ons laatste avondmaal in Agios Nikolaos.

Vrijdag 9 mei 2008

Rit naar Rethymnon (ca. 160km)

Na het ontbijt maakten we nog een wandelingetje doorheen Ag. Nikolaos en waren we getuigen van de jaarlijkse herdenkingsplechtigheid aan het daartoe opgerichte monument in de stadskern.

Na onze wandeling checkten we uit uit Hotel Hermes en laadden we onze valiezen in de wagen en vertrokken westwaarts, richting Rethymnon waar we gereserveerd hadden in Hotel Pallazo Rimondi, een klein maar rustiek hotelletje in de oude binnenstad.
We namen gewoon de autostrade tot voorbij Iraklion, de hoofdstad van Kreta, en kozen dan voor de weg beneden de noordflank van het Idagebergte. Er lag nog sneeuw op de Psiloritis, de hoogste berg op Kreta. Ook een typisch Kretenzisch beeld is naambordje van de prefectuur Rethymnon. We hielden halt in Drosia voor een kleine maaltijd met een karaf Retsina in restaurant Petousis, in de omgeving bekend voor zijn varken aan het spit.

Na de maaltijd reden we door een rustige groene omgeving naar Rethymnon. Antonis, de receptionist van Hotel Palazzo Rimondi herkende ons onmiddellijk en hielp ons met onze bagage. Het was een leuk weerzien dat beklonken werd met Ouzo en bier.

Het avondmaal namen we bij onze vrienden in restaurant To Pigadi, gelegen in een rustig zijstraatje tussen de oude Venetiaanse haven en het Fortezza.

Zaterdag 10 mei 2008

Rethymnon
(Rethymnon oude stad - Argyroupoli)

Voor het ontbijt liep ik tweemaal de wandeldijk van Rethymnon op en af en die is 2.9km lang zodat ik een 12-tal km bij elkaar had gelopen.
Na douche en ontbijt maakten we een wandeling doorheen de oude stad van Rethymnon.

In de namiddag reden we Rethymnon uit langs westelijke zijde, staken de snelweg over en reden via Atsipopouli het binnenland in voor een bezoek aan het Miriokefala klooster en een maaltijd en wandeling in Argyroupoli in het departement Lappa.

 Argyroupoli is een bosrijk dorpje dat spettert van de kleine watertjes en bronnetjes. Je kan er bijgevolg in elk restaurantje dagverse forel eten. Ooit sprong er eentje tot onder de tafel waaraan we zaten. We hebben hem niet onmiddellijk opgegeten maar gewoon teruggezet. Toen ik de waard vertelde dat er één van zijn vissen uitgebroken was antwoordde hij me laconiek: "They do it all the time."

Zondag 11 mei 2008

Trip naar de zuidkust
(Kalamaki - Agia Galini - Amari-dam)

 Voor het ontbijt liep ik weer tweemaal de wandeldijk op en af en daarna zetten we koers naar het zuiden via Armeni en Spili. Onze eerste stop hielden we in Kalamaki waar we een terrasje deden aan het strand. Daar vernamen we dat de benzinetransporteurs aan het staken waren zodat bijna alle pompstations zonder naft zaten. Gelukkig reed ons wagentje heel zuinig en hadden we nog een halve bak, dus genoeg om terug te geraken. En inderdaad, op alle naftpompen stonden bordjes met het woord "telos" wat "einde" betekent. Enkel hier en daar was nog mazout verkrijgbaar.

Van Kalamaki reden we via Pitsoudia naar Matala met zijn in de rotsen uitgehouwen grotten. Deze zouden in de prehistorie bewoond zijn en ze werden ook als graven gebruikt in het begin van onze tijdrekening. Matala heeft een mooi strandje en ook een overdekte markt die alle dagen geopend is. Er zijn ook verschillende gezellige restaurantjes maar mijn broeken begonnen al te spannen zodat ik ervoor opteerde om een maaltijd over te slaan.

De volgende stopplaats was Agia Galini, een kleine toeristiche visserhaven, in cascade gebouwd tegen de heuvelrug. Hier is een heel klein maar gezellig winkelcentrum met tal van eetzaken in 'restaurantstreet'. Verder is er een mooi stradnje met verschillende stradbars en restaurants en een vrij groot nudistenstrand wat verder voorbij de rotskust.

We hielden het bij een ouzo en zetten onze tocht verder door het binnenland, waar we de westelijke flanken van het Idagebergte opzochten en waar ik enkele typische prentjes kon schieten.

En zo geraakten we bij de Amaridam. Hier werd enkele jaren geleden een heel dorp afgebroken omdat de ganse vallei zal veranderen in een stuwmeer. Goed voor de boeren maar onherroepelijk de dood voor de plaatselijke fauna en flora.

Via het bergdorpje Prassies bereikten we terug onze uitvalsbasis in Rethymnon.

Maandag 12 mei

Trip naar Chora Sfakion
(Chora Sfakion - Aradaina)

Omdat ik steeds vroeg opsta en omdat het een mooie dag beloofde te worden ging ik even met mijn camera naar de haven om de zonsopgang te fotograferen.

Na mijn dagelijkse 12km op de wandeldijk, de dagelijkse douche en het dagelijks ontbijt moesten we toch wel ergens benzine vinden, anders stond onze gehuurde wagen geparkeerd voor de rest van de vakantie. Ik had nog een kwart nafttank en besloot ermee langs de grote weg richting Chania te rijden. Mijn vrees werd waarheid, overal 'telos'. Wat nu? We konden nog in Chora Sfakion geraken maar waarschijnlijk niet meer terug. In overleg met mijn vrouw besloot ik het erop te wagen. Chora Sfakion ligt in het zuiden en in een heel rustig gebied waar meestal enkel touringcars kwamen en die reden op mazout. Die bussen kwamen daar omdat de wandelaars van de Samariakloof enkel met de boot naar Chora Sfakion geraakten. Als we geen bezine zouden vinden, zouden we de wagen moeten laten staan en proberen om ergens een taxi te vinden. Het eerste pompstation vond ik in Amoudari maar ook daar was het probleem 'telos'. We vreesden het ergste. Net voor we de afdaling naar Chra Sfakion aanvatten vonden we dan toch benzine. Dat dit een opluchting betekende voor ons hoef ik nauwelijks te zeggen. "Doe hem maar heel goed vol" zei ik tegen de dame die ons bediende, wat een stralende lach bij haar ontlokte.
In Chora Sfakion dronken we nog een vers sinaasappelsapje voor de de verdere tocht aan Anopoli aanvatten, vanwaar de Aradainakloof bereikbaar was. Toen we daar aankwamen moesten we een brug over, maar waar ik eerst stopte om even de diepe kloof te bekijken. Mijn vrouw die hoogtevrees heeft durfde echter niet meer verder te gaan. Onze geplande wandeling door de kloof moesten we aflasten. De kloof was enkel bereikbaar via een smalle richel tegen de flank en dit durfde mijn vrouw dan ook niet aan, waar ik alle begrip voor had. 

 Via Chora Sfakion, de zuidkust en de Kotsifoukloof reden we terug naar Rethymnon.

 De avond sloten we af in To Pigadi waar mijn maat Vasilis aankwam met een kannetje raki....

Dinsdag 13 mei 2008

Rethymnon

Geen ochtendloopje voor mij vandaag. Ook zouden we vandaag een dagje in Rethymnon blijven rondhangen, met de klemtoon op hangen want de raki van gisteren was nog niet geheel verteerd. Maar Rethymnon is een leuke stad om te struinen doorheen de smalle straatjes van de bijna verkeersvrije oude stad met zijn oude Venetiaanse haven. En natuurlijk gingen we ook de wandeldijk op en af. En na het aperitief in het hotel namen we de maaltijd in To Pigadi.

Woensdag 14 mei 2008

Zuidkust Centraal-Kreta
(Kourtaliotikloof en kustplaats Preveli)

De dag werd ingezet met 3 maal de wandeldijk op en af wat neerkomt op 18km. Een lange duurloop op zijn tijd sterkt het uithoudingsvermogen, wat er dan weer in resulteert dat er 's avonds van een raki meer kan genoten worden.

De Kourtaliotikloof (Zuid-Kreta) is slechts gedeeltelijk bewandelbaar, maar biedt imponerende panorama's.

 De monding van de Koutaliotirivier bij Preveli biedt een tropische aanblik. Op het aanpalende strandje kan je genieten van een eenvoudige maaltijd die bestaat uit een souvlaki met een Grieks slaatje en daarbij een petfles gekoelde Retsina.

Van het strandje ging onze wandeling terug naar de plek waar we onze wagen hadden achtergelaten. Deze wandeling maakten we via de gewone weg en het vervallen oude Preveliklooster (het nieuwe hadden we al bezocht tijdens een vorige reis) tot bij de Byzantijnse brug over de Kourtalioti. De laatste stop hielden we in Plakias voor een drankje.

Donderdag 15 mei 2008

Dagje Chania

De laatste avonden in Rethymnon waren van een dergelijk gehalte dat ochtendtrainingen amper toeliet, dus dat segment schoof ik noodgedwongen aan de kant. 
Na het ontbijt maakten we een uitstap naar Chania, via Vamos, een regionaal centraal gelegen binnenstadje.

 
In Chania maakten we een kleine stadswandeling doorheen het oude centrum, dronken een fruitsapje aan de venetiaanse haven, en namen een middagmaal in ons vetrouwde restaurant Stratas.

De avond brachten we door bij onze vrienden in restaurant To Pigadi.

Vrijdag 16 mei

De laatste dag

We hadden pas een terugvlucht van Heraklion naar Zaventem in de late avond zodat we nog de ganse dag hadden om afscheid te nemen van Rethymnon.

De volgende reis naar Kreta is gepland op 31 augustus 2009.

 --- ~~~ Θα γυρίσουμε ~~~ ---

Vrijdag 4 januari 2008
Aankomst in Pafos

We hadden bij Neckermann geboekt en vlogen met de Jetair Boeing 737 - Harmony, naar Pafos Airport. Het hotel, Pafos Gardens, bevindt zich in een tuinencomplex aan de Leoforos Poseidonos die naar de oude haven loopt. We arriveerden omstreeks 19u na een bustrip van een halfuurtje aan het hotel waarvan de gevel met rood neonlicht "Merry Christmas" blokletterde.  

Onze kamer (202) bevond zich op de tweede (bovenste) verdieping van appartementsblok Narcissus in de tuinen en op 50m van het hotel met een sluipweggetje naar een rustige straat die naar de Poseidonos leidde.

Om 20u30 genoten we van de Cypriotische keuken met bijbehorende Griekse bouzoukimuziek. Verscheidenen soorten bereid vlees en allerhande groenten lagen op een buffet met kerstversiering. 
Nadien dronken we nog een Commandaria (Cypriotisch soort porto) en een paar cocktails in de bar waar een hypnotiseur zijn kunsten vertoonde.

~~§~~

Zaterdag 5 januari 2008
De verkenning

We ontbeten om 8u30 en daarna deden we een wandeling doorheen de Pafos Gardens en kochten een flesje Zivania (Cypriotische soort raki) in de lokale superette. Om 10u30 woonden we in het hotel de infosessie van de touroperator bij en vernamen we dat het niet mogelijk was om met de wagen door Noord-Cyprus (het Turkse deel) te trekken. Om 12u30 huurden we een Mitsubishi Lancer voor de resterende 6 dagen aan €115 bij de sympatieke, maar zakelijk gewiekste mevrouw Maria Sofocleous aan de Poseidonos.

Onze eerste trip (stuur rechts, vitesseknuppel links, en het linkerbaanvak op) leidde naar de Koningsgraven aan de westrand van Kato Pafos, op 3km van de oude haven. Als inkom betaalden we €1.71 pp. De Cyprioten waren pas 5 dagen overgeschakeld op de Euro en de prijzen waren tot op de eurocent verrekend vanuit de Cyprus Lyra.

Onze namiddag brachten we door aan de haven in het zonnetje in T-shirt op het terras van The Pelican, één van de vele havenrestaurants. Ik at een doordeweekse, niet erg verfijnde moussaka en Anny een forel. Om 18u maakten we op de hotelkamer de planning van onze trips en om 20u namen we avondmaal in het hotelrestaurant. Een Metaxa 5-ster bij de koffie in de bar sloot de avond af.

~~§~~

Zondag 6 januari 2008
Theofanos in Pafos en West Cyprus

Om 6u30 kondigde zich het ochtendgloren aan. Ik stond al in looptenue en nam mijn mp3 mee voor een verkenning van het laatste traject van de Pafos Marathon, meer bepaald van Pafos tot in Geroskipou. Er was bijna geen verkeer op straat en wat belangrijker was, ik kwam geen loslopende honden tegen. De 6 km tot aan Geroskipou waren vlak en vandaar liep ik terug naar het hotel via de grote weg. Mijn eerste training in Cyprus zat erop: 10km.

Na douche en ontbijt reden we naar de oude haven waar al vrij veel leven was. Het was vandaag Driekoningen, voor de Cyprioten: Theofanos. De toeristen die bekend waren met dit evenement waren al present, de Cyprioten kwamen iets later, maar wel allen deftig gekleed en vergezeld van de kinderen; het was immers een feestdag vandaag. Ook liepen er een paar sportievelingen bij in korte broek, hoewel het nog vrij fris was. De zon scheen fel dus zou het wel warmer worden naarmate de ochtend verstreek.

Wat is nu Theofanos? Wel, toen we om 9u30 de kerk passeerden zagen we de pastoor en zijn parochianen al verzameld boven en onderaan de trappen. Hier zou de stoet vertrekken. En die stoet passeerde ons aan de oude haven. Eerst verschillende jeugdverenigingen, dan de fanfare en dan de bisschop van Pafos met zijn gevolg van pastoor en priesters temidden van een legertje blauwhelmen. En het bronzen kruis.

Ja, met Theofanos wordt dat kruis, na wat clericale gezangen en de zegening, vanaf de aanlegpier in het water gegooid, waarna een groep duikers, de sportievelingen met de korte broek, dit kruis weer opdoken. Dit herhaalde zich enkele malen tot de bisschop en zijn pastoor met gepantserde wagen weer naar de kerk werden gereden.

Omstreeks 12u liep de promenade weer leeg en toog iedereen huiswaarts. Wij zetten onze trip voort naar het Noorden, richting Kato Pirgos. Via de E701, een weg langs de westkust waar we veel bananplantages zagen, en via de E709 reden we langs Latchi, een vissersdorpje dat door het toerisme gebeten was, naar de Baden van Aphrodite waar de geasfalteerde weg stopte en het schiereiland Akamas slechts via onverharde wegen bereikbaar was. Aan de ingang van het domein van Aphrodite kochten we een paar kilo mandarijnen van een oude vrouw die ons eerst liet proeven. Dat waren dan de zoetste mandarijnen die we ooit gegeten hadden. We zouden er nog veel te zien krijgen, Cyprus staat vol met mandarijnenplantages. Het bad van Aphrodite was niet veel bijzonders en dus hielden we even halt aan de taverna aan de parking voor een glaasje vers sinaasappelsap waar we een prachtig uitzicht hadden over de noordoostelijke rotskust met het Pentadaktylosgebergte op de achtergrond. Het Pentadaktylosgebergte of het vijfvingergebergte is een langgerekt gebergte van slechts een paar kilometers breed dat door het ganse Noorden van Cyprus loopt en bijgevolg volledig in Turks-Cypriotisch gebied bevindt.

Vanaf daar ging onze trip verder naar het gezellige kleine Latchi (Lakki) waar we in het zonnetje en aan de havenboord van een lekker middagmaal in taverne Sea Crest genoten. Ik had andermaal moussaka, een lekkere deze keer, en Anny nam Tsipoura (zilverbrasem) Ja, de vis spingt bij wijze van spreken zó op je bord, verser kan het niet. Het kleine schilderachtige haventje biedt aanlegplaats voor visserschuiten en kleinere jachten, maar is op toeristisch vlak in volle expansie. Van Latchi zetten we onze tocht verder langs de E704 en dus langs de kust van de Chrysochoubaai via Polis, een niet echt aantrekkelijk provinciestadje, naar Pachyammos, waar we de Agios Rafaeliskerk bezochten. Bij het binnenkomen van de kerk kregen we beiden een kaars in de hand geduwd en nodigde de koster ons uit deze aan te steken. We gaven heb enkele muuntstukken die met een dankgebaar in zijn zak verdwenen. Toen ik hem zei, met de hand op de borst, dat ik ook Raphaël heette, kwam hij met een flesje olie voor de pinnen en gebaarde dat ik dit op mijn keel moest wrijven. Waarschijnlijk had de man begrepen dat ik een ademhalingsprobleem of iets dergelijks had. We ontdekten in de kerk dan ook een aantal krukken en andere medische hulpmiddelen van mensen die ze daar achtergelaten hadden nadat de Heilige Rafaelis hen van hun gebreken had afgeholpen. 

Het was inmiddels 15u en daar het om 16u30 reeds zou beginnen schemeren lieten we Kato Pirgos en de Turkse enclave Kokkina (Erenköy) links liggen en reden we terug via Polis en de B7 zuidwaarts.

Halfweg, in Milou, verlieten we nog even de weg om de zwavelbronnen bij Anargyroi op te zoeken. We vonden enkel een in steen gemetst en afgestopt bronnetje bij het in restauratie verkerende en bijgevolg gesloten Ayii Anargyri Hotel. En vermits het vandaag Theofanos is, was er niemand aanwezig op de bouwwerf. Het had weinig zin om verder het struikgewas in te trekken dus zetten we de terugtocht naar Pafos in, nog steeds via de B7, die op een feestdag wel heel rustig bleek. We hadden er die dag ongeveer 150km op zitten.

Het avondmaal in het hotel was die dag geen hoogvlieger, maar de gekozen fles Cypriotische rode wijn, Othello (€9.60) was van goede kwaliteit en de bouzoukimuziek gaf ons het beoogde vakantiegevoel.

~~§~~

Maandag 7 januari 2008
Anny's verjaardag en Limassol (Lemesos)

6u00 en tijd voor mijn ochtendloopje. 3.5km de Poseidonos af en terug in snel tempo, samen 7km. Na het aangenaam ontbijt van vers brood, pistoleekes, gepelde appelsienen en mandarijnen en Cypiotische geitenyoghurt met honing vertrokken we richting Limassol voor een dagje winkelen. Het was Anny's verjaardag en daardoor waren we dus in Cyprus.
Het was mijn bedoeling om het volledige traject van de Pafos Marathon, via de B6, in tegengestelde richting tot de startplaats in Petra tou Romiou, af te rijden zodat ik een idee kreeg over de moeilijkheidsgraad van het parcours voor als ik die in 2009 zou lopen en daarom volgden we dan ook de oude weg langs de kust. En inderdaad, er waren enkele ferme hellingen en een vrij grote viaduct bij. Petra tou Romiou (de rots van Romios) of de rots van Aphrodite ligt aan de weg van Pafos naar Limassol en is genoemd naar de Byzantijnse volksheld die de Arabische vloot vernietigde door er stenen naar te gooien. Hier dreef ook de godin Aphrodite op een schelp naar de kust. Iets hoger landinwaarts is ook een taverne gevestigd en er is een parkeerplaats bovenaan de rotskust, maar vanaf die plek is de rots enkel te fotograferen met een focale telelens.

Onze volgende stop hielden we in Pissouri, een iets hoger gelegen dorpje aan de zuidkust, dat mooi gerestaureerd was en waar we onze wagen parkeerden aan de rand van het dorp. De smalle, mooi beklinkerde straatjes en de fontein op het dorpsplein met mozaiekvloer hadden een charmante uitstraling. Ook de kerk, die boven het dorp uittorende, bood een mooie en verzorgde aanblik.

 

Bij het verlaten van de parking vooraan het nauwe straatje kreeg ik plots een tegenligger. Een lokale chauffeur met een oude gedeukte pick-up zoals je ze daar veel ziet rijden kwam me tegemoet. Terwijl ik traag achteruit reed bleef de man komen en gaf me niet eens de tijd om opzij te gaan, en botste ik plots met achterbumper tegen een muurke. De tegenligger reed door en ik kon mijn schade gaan bekijken. Aan de linkerzijde van de bumper, waar reeds een grote schaafplek zonder verf zat, was er een onregelmatige deuk van een vuist diep bijgekomen in de bumper zelf. Zou de verhuurder dat opmerken? Er was toch al schade, maar ja die deuk had ik er wel ingereden. Toch een beetje verveeld met het voorval zetten we de tocht langs de B6 naar Limassol verder. Het schiereiland Akrotiri met het zoutmeer en de archeologische site van Kourion, het museum van Kourion in Episkopi en het kasteel van Kolossi zouden we later nog wel bekijken als er tijd over was, maar dat kwam er evenwel niet meer van, de dagen waren te kort.

Als je Limassol binnenrijdt vanuit het westen, kom je via de Agias Thekliskerk aan de lange boulevard die vertrekt aan de oude haven en parallel met de kust van Limassol loopt. Via de Syntagmatos, zo heet het eerste stuk, bereikten we de Leoforos Spyrou Araouzou en vonden daar parkeerplaats op één van de drie grote parkings. Ook groot was onze verbazing toen we nogmaals onze deuk gingen bekijken en moesten vaststellen dat deze volledig verdwenen was. Goed materiaal, die PVC-bumpers. De deuken springen er onderweg gewoon uit.
Via het stadhuis, waar men net de kerstboom en de kerststalletjes aan het afbreken was, gingen we de lange winkelstraat Anexartisias door. Oudere panden in een ongezellige winkelbuurt met druk verkeer maar met de welbekende winkelketens als Marks & Spencer, Esprit en Zara. Er waren slechts twee kleine autovrije winkelstraten. Het plein aan de overdekte fruit- en groentenmarkt leek het enige aangename plekje van gans Limassol. Na een te dure koffie en wat foto's van de buurt reden we terug naar Pafos waar we genoten van een koffietje op onze kamer.

Na enkele ouzo's en een wandeling naar de oude haven die gans verlaten leek, genoten we van een laat verjaardagssouper in klasserestaurant Gourmet Taverne in het centrum van Kato Pafos. Anny nam Tsipoura en ik moussaka, as usual, met daarbij de beste wijn van de kaart, een uitermate lekkere Cypriotische rode die een gouden medaille had gewonnen. Op de terugweg naar het hotel kregen we de enige regendruppels van onze vakantie en het waren er niet eens veel. Om 21u30 besloten we de dag met enkele Metaxa's bij de koffie in de gezellige hotelbar.

~~§~~

Dinsdag 8 januari 2008
Nicosia (Lefkosia)

Na een vroeg ontbijt reden we de autostrade (A6) op voor een dagje Nicosia. We reden domweg de geplande parking voorbij en geraakten in een nauw enkelrichtingstraatje in de buurt van de Pafospoort op een parking die ons €9 kostte voor een ganse dag. Veel te duur achteraf gezien want de grote parking waar we voorbij waren gereden kostte slechts €2.95 voor 5uur.

Te voet togen we naar het westelijk gelegen Hotel Ledra Pallace waar ik de demarcatielijn en grensovergang naar Noord-Nicosia wou zien.

De buurten aan die demarcatielijn zijn echte getto's en de vervallen huizen in de bufferzone staan er nog bij zoals ze waren achtergelaten na vier weken belegering door de Turken in 1974. Er mocht niet gefotografeerd worden en zonder het goed te beseffen liepen we de bufferzone binnen waar we halt hielden aan de grensovergang en ik toch enkele plaatjes kon schieten. 

De bufferzone, waar de UN-soldaten gevestigd waren, was amper 200 meter breed en toen we terugkeerden moesten we ons paspoort tonen aan de Grieks-Cypriotische douaniers.

Van daaruit liepen we terug de Pafospoort door en oriënteerden we ons op Debenhams, waar we op de hoogste verdieping (de zesde) een koffietje gingen drinken. Van hieruit had je een prachtig uitzicht over zowel Zuid- als Noord-Nicosia met de Selimiye Moskee met de dubbele minaret en op het Pentadaktylosgebergte waarop de Turken hun vlag en de slogan 'Gelukkig is de man die kan zeggen: "ik ben een Turk"' hadden aangebracht..

Na de koffie liepen we via Lidras (de grootste winkelstraat van Nicosia) naar het aartsbisschoppelijk paleis met het imposante beeld van Makarios. Van daaruit wandelden we tot aan de demarcatielijn met de gebruikelijke getto's.

Dan weer terug naar de Laiki Geitoniawijk waar we van een heerlijk en overvloedig middagmaal genoten op het terras van restaurant Archondiko (een aanrader) en waar we bij het genot van een flesje Retsina een praatje sloegen met de restauranthouder en zijn buurman over de Turkse inval in Cyprus en over de hoop van de mensen dat het verenigd Europa een oplossing voor het probleem zou bieden. De moussaka en de stifado smaakten voortreffelijk en hoewel de porties te groot waren lieten we toch niets over voor de katten die de waard regelmatig kwam wegjagen.

Daarna wandelen we nog wat door de autovrije winkelstraten en gingen we de Lidras nog eens op en af, maar interessante winkels vonden we niet, wel een soldatenwachtplaats die niet mocht gefotografeerd worden.... ja, dit is de noordzijde van de Lidras, de hoofdwinkelstraat van Nicosia.

 Na wat zoekwerk en verkeersperikelen vonden we de oprit naar de autostrade naar Pafos terug. We hadden er die dag 350km opzitten.

~~§~~

Woensdag 9 januari
Het Troodosgebergte - Westelijk deel

Via de snelweg (A6) vertrokken we richting Limassol om ter hoogte van Mandria (Mandria aan de kust want er ligt ook een Mandria in Troodos) de afslag te nemen naar de F617 richting Mandria Troodos.

Net voor Fasoula werd de weg vrij smal en we waren nog niet eens in het Troodosgebergte. Hoe kan daar een bus door? En die rijden toch ook naar Troodos. Gelukkig was dit de enige enge passage die we tegenkwamen op onze trip door de bergen. Let op  het stuur van de wagen dat aan de rechterzijde zit.

Het eerste bergdorp dat we bereikten was Omodos en daar namen we de tijd voor een koffietje. Het was er bitter koud en een oud vrouwtje was net bezig een mazoutkacheltje te vullen dat even later door de waard in in het midden van zijn herberg werd aangestoken. In Omodos kan je het Timios Stavrosklooster bezoeken en handwerk en wijn kopen.   

Verder reden we nog langs de wijndorpen Vasa en Foini, waarna we terugkeerden richting Mandria om vanuit Kato Platres een 7km lange bergwandeling heen en terug naar de Kalidonia Fall te maken.

De wandeling begint aan restaurant Psilo Dendro en gaat ongeveer 3.5km bergopwaarts naar de Kalidonia waterval waarbij het bergriviertje een tiental malen moet overgestoken worden. Dit levert echter geen groot probleem omdat de rivier op de oversteekplaatsen vol kleinere rotsblokken ligt, maar degelijk schoeisel is evenwel aangeraden. De Kalidonia Waterval is 20 meter hoog en valt in een ondiep bassin nabij het plaatsje Troodos.Terug beneden aangekomen zetten we onze autotocht verder Trooditissia om het Panagia Trooditissiaklooster te bezoeken, doch dit bleek niet mogelijk omdat het klooster tijdelijk gesloten was voor bezoekers. De namiddag was al vergevorderd dus vatten we de terugtocht naar Pafos aan. Onze trip die dag was 170km lang.

Na onze gebruikelijke ouzo bezochten we het hotelrestaurant waar we andermaal van een Cypriotisch souper met voortreffelijke moussaka genoten en dit begeleid door prachtige griekse bouzoukimuziek.
Tijdens de avond, bij onze koffie met Metaxa namen we nog deel aan een britse animatiequiz en wonnen we elk een Zivania.
Bij onze rentree op de kamer werden we verrast door een legertje mieren dat het stuk kip had gevonden dat ik had meegenomen voor onze huiskat. Jammer maar de kip verdween met een sierlijke boog de tuin in en de mieren maakten van dichtbij kennis met onze schoenzolen.

~~§~~

Donderdag 10 januari
Van Troodos naar Kato Pirgos

Vandaag reden we andermaal het Troodosgebergte in. We zouden veel kilometers doen en weinig te zien krijgen, uitgenomen de mooie landschapszichten in de vrij uitgestrekte Troodos. Ons doel was het Kykkosklooster en daarna Kato Pirgos aan de noordwestelijke kust.

Langs dezelfde weg van gisteren passeerden we Fasoula met zijn moskee waarna we het gebergte inreden. Het eerste mooie verzicht betrof de Arminou Dam, waarna we even halt hielden aan de Elaiabrug, een Venetiaans bouwwerk.

Bij het Kykkosklooster aangekomen trof een ijskoude wind ons; het vroor daarboven. Vooreerst dachten we dat het klooster ook gesloten was, doch plots vond ik een ingang. Later bleek dat we aan de achterkant van het klooster waren binnengetreden.

Het Kykkosklooster werd in 1100 gesticht, maar de huidige bouwwerken dateren van de 19de eeuw. Het klooster verwierf ook bekendheid doordat Aartsbisschop en President Makarios er novice was. Kykkos is thans het voornaamste pelgrimsoord van Cyprus.

Na een lange bergrit bereikten we Kato Pirgos, een toeristische kustplaats, maar daar was nauwelijks enig toerisme te bespeuren. De winkels en restaurants waren dicht en net buiten het plaatsje vonden we toch restaurant Mansoura. Dit was ook gesloten, maar toen de waard ons zag opende hij de gelagzaal en arriveerde ook een Brits koppel. De waardin was heel vriendelijk en zette zich onmiddellijk aan het fornuis om ons een maal te bereiden. We bestelden een boerenslaatje, olijven, gebakken haloumikaas als voorgerecht en gebraden kipfilet met frietjes. Ook de Britten bestelden een maal en natuurlijk wisselden we vakantieërvaringen uit. Het maal was eenvoudig maar heel lekker en als toemaatje kregen we van de waardin nog enkele eigengebakken koekjes en een zak amandelnoten.

Via Polis en de B7 reden we huiswaarts. We hadden er weeral 180km op zitten. Het avondmaal namen we in restaurant Phivos op de Poseidonos. Juist, Anny nam tsipoura en ik moussaka en daar een fles goede rode Cypriotische wijn bij. De koffie met de Metaxa 5-ster dronken we als traditioneel in de hotelbar.

~~§~~

Vrijdag 11 januari 2008
Laatste dag in Pafos

Op onze laatste dag zijn we tevoet naar de bovenstad van Pafos gewandeld en hebben we langs de winkeltjes geslenterd. Geen echt gezellige buurt, maar op bepaalde plekken heeft men vanaf de terrasjes een mooi zicht op de benedenstad.
Om 14u belandden we terug aan de haven waar we een gezellig plekje vonden aan de waterboord en er ons middagmaal bestelden in restaurant Theo. Om 17u dronken we de laatste cocktail in de bar en om 19u stapten we in de bus richting luchthaven. Andermaal hadden we een Jetair Boeing 737 - Smile, en omstreeks 2u30 landden we in Zaventem. Het zat er op. Volgend jaar ga ik waarschijnlijk terug naar Pafos in maart voor de marathon.

- - - ~~~~~ § ~~~~~ - - -